ગુજરાતની ગઝલો/તમારી રાહ

વિકિસ્રોતમાંથી
Jump to navigation Jump to search
← આપની રહમ ગુજરાતની ગઝલો
તમારી રાહ
[[સર્જક:|]]
૧૯૪૩
શરાબનો ઈનકાર →


૩૪ : તમારી રાહ


થાળે તમારી રાહમાં ઊભો રહી હાવાં, સનમ !
રાહત ઉમેદીમાં હતીઃ જાતી ગળી હાવાં, સનમ !

પી કાફરોના હાથનું પાણી ઊગેલું ઘાસ, તે
મિટ્ટી ગણી અંગે વીંટાયું મૂળ નાખીને, સનમ !

પહાડો હતા, રેતી બન્યાઃ રેતી બની પહાડો; અને
આવી કબર સામે ઊભીઃ જાગી–ઊઠે કાં ? સનમ !

પાણી બની ઢોળાઉં છું, દમબદમ ગમને કૂવે;
અંધાર છે, લાચાર છું, સિંચો–હવે સિંચો, સનમ !

સાબૂત છે ના દોર આ, આવે, લગાવો મીણ તો,
ખેંચી ઊભા છે ખંજરો, આ દુશ્મનો નીચે, સનમ !

આંહી શરાબે નીર ભેળ્યું છે હમારા જાલિમે;
પીતાં ન ફાવે પ્ચાસમાં, આ દમ લબે આવ્યો, સનમ !

પીતાં ન ફાવે છે હવે, પીતો મઝાથી જે સદા;
કાને તમારી સાંભળી મીઠી શરાબી છે, સનમ!

છીપી રહ્યાં છે પ્યાસને આ ઝાંઝવે લાખો અહીં,
હું તો તમારૂં નીર સાચું શોધતાં પ્યાસો સનમ !

છે પ્યાસ, છે ભૂખે, ઉપર બોજો બૂરાઈનો વળી;
છે રાહ જોવી એકલાં, ક્યાં–ક્યાં સુધી હાવાં? સનમ !

માફી તમારી છે બધે, જાણું અહીંયે ખૂબ છે;
માફી પુકારો ને દઈ ઝીલી હવે લેજો, સનમ !

લાઝિમ બૂરાઈ આ બધીને ચૂપકી, ખાવિંદ ! છે;
તોયે ઊઠે છે ઊકળી ખૂને જિગર બૂમે, સનમ !

હુંથી થયું ના, ના થતું, યા ના થશે કાંઈ અહીં,
તકલીફ તો આખર તમારે ને તમારે છે સનમ !

થાકી રહ્યો પૂરો અહીં, માફી હવે તો મોકલો;
છે માફ જો કરવું બધું, તો આજ ના શાને? સનમ !