દીનાનાથની ઢાળો/ઢાળ ૭મી

વિકિસ્રોતમાંથી
Jump to navigation Jump to search
← ઢાળ ૬ઠ્ઠી દીનાનાથની ઢાળો
ઢાળ ૭મી
કેશવલાલ ભટ્ટ
ઢાળ ૮મી →


<poem>

જોને જોને જાગી, જીવન વીતી જાય છે રે; મિથ્યા માયામાં શું ઠાલો, ઠોઠ ઠગાય છે રે. એ ટેક.

ધામ ધરા ધન ક્યાં છે તારા, પીડા કરનારા છે પ્યારા; અંતે તે છે ન્યારા, કોણ સ્હાય છે રે. જોને૦ ૧

મારૂં મારૂં મિથ્યા કરતો, ફુલણજી થઈને તું ફરતો; સ્વાર્થ નથી લવ સરતો, ઊંધો ધાય છે રે. જોને૦ ૨

અંધ થઈ અવડો આથડતો, જ્યાં ત્યાં ઠોકર ખાતો પડતો; હર્ષ શોકથી રડતો, બહુ રગડાય છે રે. જોને૦ ૩

આજ જાળ કરી દે અળગી, વ્હાલા કેમ રહ્યો છે વળગી; ઘર ઉઠ્યું છે સળગી, શું મલકાય છે રે. જોને૦ ૪

વિષયોમાં રમ શું રમવાયા, એથી કોઈ નથી જ ધરાયા; દોષ દૃષ્ટિથી ડાહ્યા, શાંત થવાય છે રે. છે રે. જોને૦ ૫

અમૃત જે લાગે છે આગળ, તે વિષરૂપ બને છે પાછળ; છટકેલા છળકપટ વડે દંડાય છે રે. જોને૦ ૬

દુઃખદાઈ સંસાર ઠર્યો છે, વિનય વિવેક વિચાર કર્યો છે. સમજે તેજ તર્યો છે, ઇતર તણાય છે રે. જોને૦ ૭

સમદમ સાધન સુખના સજવા, કામ ક્રોધ લોભને તજવા કેશવ હરિને ભજવા, એ જ ઉપાય છે રે. જોને૦ ૮

-૦-