Digitized by Arya Samaj Foundation Chennai and eGangotri શિવુભા ચીડિયા ગામની સીમ પૂરી થાય ને ઘેાડી ગામનાં ખેતર દેખાય ત્યાં સુધી મારી મા મને વળાવી જાતી. નાનકડું' ધેાતિયું, ભરેલી ટાપી, હાથમાં એકડા છૂટી છૂટીને ભુક્કા કાઢી નાખેલી મારી પાટી, હુ' દાઢ માઇલ હંમેશાં ભણવા જાઉં. સવારે જાઉં તે સાંજે આવું. ખપેાર શટલો ચારા કાકાને ત્યાં ખાઇ લ. મન તે। એવું ધર આંગણે ચેાયું હોય ! કાકી તે છાશે ય આપે નહિ ને! પણ કહ્યું કાને ? મારી ઉમ્મર પણ ધ્રુવડી ? પાંચ વરસની. ત્યારનુ મને મન હતું. ↓ મારે મારા ગામમાં જ એક નિશાળ વહેલે માડે કાઢવી કાઢવી ને કાઢવી. માટેા ચાઉં એટલી વાર! 'પણ ગામ અમારું' હતું દરખારી તૈયારૂ'. આઠ દસ તે દરબાર. કાઇ એક ધણી જ મળે નહિ! વસ્તી એ ગણીસસે માણસની ને દરબાર દસ. ખસે! માણસે ને એક દરબાર ! આવી એ ગામડાની રચના. એમાં કાઈ દી કા નિશાળ થાવા જ દે નહિ ને ! એટલે નિશાળ માટેની પેરવી કરવા ફ્રાઈક આવી ચડે, તેા આાળા એ વખતે દસે દરબાર ભેગા CC-0. In Public Domain. Gurukul Kangri Collection, Haridwar
