લખાણ પર જાઓ

પૃષ્ઠ:Akashdeep by Dhumketu.pdf/૨૦૩

વિકિસ્રોતમાંથી
આ પાનું પ્રમાણિત થઈ ગયું છે.

શિવુભા
૧૯૫
 

કોઈ એક છોકરૂં ફરકે જ નહિ એવું કરી મૂકવું. એટલે નિશાળ બંધ! કહેવું કે નામ ખોટાં, હાજરી ખોટી ને માસ્તર આંહીના છે ને ખસવું નથી આંહીથી, એટલે આ ધંધો આદર્યો છે. સૌને એ વાત ગમી ગઈ.

⁠એક દિવસ હું તો સાંજે વાઘરોળા ગામે ભવાઈ હતી તે જોવા જાતો’તો, ત્યાં રસ્તામાં જ વાઘરોળાના બે પટલીયા સામા થઈ ગયા.

⁠‘જે જે ગુરુદેવ!’ કરતા કને ઊભા રહ્યા: ‘આ તમારી કોર આવતા’તા, ત્યાં ઠીક થયું, તમે જ મળી ગયા. અમારો મનજી, ને દિવાળી ને નથુ ને ભગલો હમણાં બે ચાર દિ નહીં આવે !’

⁠‘કેમ? એક વારે ચારેય જણા? કંઈ છે?’

⁠‘તમને ક્યાં ખબર નથી માબાપ! તે અમને પૂછો છો?’

⁠‘તો ય. પણ?’

⁠‘આ સાંભળ્યું છે કે છોકરાંવને ખોજાં ઉપાડી જાય છે?’

⁠‘કોણે કહ્યું?’

⁠‘આ આણી કોર બે દી થ્યાં ઊડ્યું છે!’

⁠‘ના ના, સાવ ખોટી વાત. કોણે આ ગપ હાંક્યું છે?’

⁠‘આ ભગવાનજી કામદાર ને સૌએ આણીકાર બધે કે’વરાવી દીધું છે. હમણાં તમારે ત્યાં કોરૂંધાક બે પાંચ દી સમજો ને!’

⁠મને મનમાં એક ત્વરિત વિચાર આવી ગયો. મારું