‘ અલ્યા ! મૂરખા ! જ્યાં જીવનની સલામતી માટે ઇશ્વરનો આભાર માનવાનો છે ત્યાં તું આ પેટી માટે અફસોસ કરે છે ? શિવાજી, પંદર હજાર મરાઠા સવારો સાથે સૂરત તરફ આવતો હોય ત્યારે આવી ચિંતા કરવાનો કોઈને વખત હોય કે અલ્યા ? ભૂલી ગયો તું? નવા નવા સમાચાર આવતા હતા ને આપણા હાંજાં ગગડી જતાં’તાં તે? શું સમાચાર આવ્યા હતા તે સંભારને ! કારગરનો રાજા અબદુલ્લાખાન મક્કાની જાત્રાથી પાછો વળીને સુરતમાં થોભ્યો એટલામાં તો તેના ઉપર હૂમલો થયો. અને રાજાની સોનાની પાલખી શિવાજીને હાથ આવી ગઈ. આ એ પાલખી ગઈ તે ગઈ ! આમાં તારી છબીને ક્યાં રૂએ છે?’
જ્યારે સમાચાર આવ્યા કે તાપી ઓળંગી શિવાજી અમારા પર આવે છે ત્યારે તો અમે અને અમારી સાથેના વેપારીઓ ભયથી અધમૂઆ જેવા જ થઈ ગયા. પણ સદ્ભાગ્યે તાપી ઓળંગવાનો વિચાર શિવાજીએ પડતો મૂક્યો ને સૂરતના હજારો શ્રીમંત વેપારીઓ બચી ગયા !
પછી જ્યારે હું સૂરત પાછો ગયો ત્યારે મને માલૂમ પડ્યું કે મારું સર્વસ્વ લૂંટાઈ ગયું હતું. મારી પેલી કિંમતી પેટીનો પત્તો હતો નહિ. શિવાજીના માણસોને જે હાથ પડ્યું તે લીધું હશે, એટલે મારી પેટી પણ આડકતરી કે સીધી રીતે શિવાજીની લૂંટમાં ગયેલી હશે. હવે એનો ક્યાંથી પત્તો લાગે? એ વિચાર કરતાં મને તમ્મર આવ્યાં. આખે શરીરે પરસેવો છૂટ્યો. સિંહના મોંમાંથી શિકાર પાછો મળે એ વાત કાંઈ બને ? રોતો રોતો હું તો પથારીમાંં પડ્યો. મને લાગ્યું કે મારી મા આજે જ જાણે મરી ગઈ
