ગામને ખાત્રી હતી કે સાપને ગોપાળ બહાર મૂકી આવ્યો છે, ગામ સહીસલામત હતું.
બીજે દિવસે સવારે ઢેઢવાડા પાસે બોર બોર જેવડાં આંસુ પાડીને રોતી પુનીને જોઇને, ગોપાળ જરાક થોભી ગયો.
’પુની ! શું થયું ?‘
’ઢેઢું ઉપર ઉપરવાળો રૂઠ્યો છે, બા ! પંદર દી પે’લાં ગાવડી ગઈ. આજે આ ભેંશ.’
પુનીની મરી ગયેલી ભેંશ, ફળીમાં ચારે પગ લાંબા કરીને પડી હતી.
’શું થયું ભેંશને ?‘
’માડી ! જીવતી ડાઢ લાગે છે !‘
’જીવતી ડાઢ ! હેં !—'
ગોપાળના બોલેલા ‘અરર !‘ શબ્દનો રણકો પુનીને કાને પડ્યો ન પડ્યો અને તે પોતાની લાકડીને ધીમેથી ઉપાડીને ખભે મૂકી, ‘અરે હો હો !‘ કહી ગાયને હંકારતો એ ત્યાંથી ચાલ્યો ગયો.
મૂએલી ભેંશ ને જીવતે મરેલી ઢેઢી ઉપર સૂર્યનાં કિરણો સુવર્ણ અભિષેક કરવા ઊતર્યાં.
’અરે, જા રે સાલ્લા, તું જ ચોર છે. તેં જ વાટકી લીધી છે!‘
વહીવટદાર સાહેબ મંગલપ્રસાદનાં પત્ની અ. સૌ. સુશીલા કુમારી, પોતાના કામ કરનારને ધમકાવી રહ્યાં હતાં. કાલ સાંજ સુધી દેખા દેતી, જર્મન સિલ્વરની, કન્યાશાળામાંથી
