‘સાલ્લા ! ક્યાં છે વાટકી? ચોર ! બોલે છે કે દઉં? ’
ભોથાજી હાથ જોડી રહ્યો : ‘કાલ આવી ગઈ હશે ભૂલમાં—સા’બ તો—’
‘ભૂલમાં હેં? ’ સુશીલાકુમારીએ ખાસ્સો તમાચો ચોડી કાઢ્યો. એના અવાજથી ફળીમાં અજીઠાના તપેલા ઉપર, હર્ષોન્માદમાં કુદાકૂદ કરી રહેલા કાગડો, વધારે પડતી હોશિયારી બતાવવા ઉતાવળે, કૉ કૉ કરતો ઊડ્યો—જાણે એ ‘કૉ કૉ માં, મોટો ભણેલો ચોર, નાના અણઘડ ચોરને ધમકાવે છે, એની મશ્કરી કરતો હોય!
પણ મશ્કરી હોય કે ન હોય, એના ઉતાવળા વેગને લીધે, અજીઠાનું તપેલું ઊંધું વળ્યું. અને એમાંથી, પોતાના દેહનો ચળકાટ દેખાડતી, જર્મન સિલ્વરની, હમેશાં ભગવાનનો સાકરનો પ્રસાદ સાચવતી, પેલી નાનકડી વાટકી બહાર કૂદી પડી.
‘સાલ્લ્લા? અહીં વાટકી સંતાડે છે! જા હવે, તારી માને ઉટકી નાખ! પ્રસાદ એમાં ધરાય છે, ભાન નથી?’ સુશીલાકુમારીનું ધ્યાન એ તરફ ખેચાતાં એ બોલી ઊઠ્યાં અને ભોથાજીને બીજો તમાચો પડતો રહી ગયો.
‘બા ! આજે અમારે કન્યાશાળામાં પાર્ટી છે, રકેબી વહેંચવાના છે—’ એમ કોકિલકંઠે બોલતી પોતાની પુત્રી સરલાને જોવા જ્યારે સુશીલા એ પાછું ફરીને જોયું, એટલામાં ભોથાજી ત્યાંથી સરી જઈને પેલી વાટકી ઉપાડીને એને ઝડપથી ધસવા માંડ્યો.