લખાણ પર જાઓ

પૃષ્ઠ:Akashdeep by Dhumketu.pdf/૫૭

વિકિસ્રોતમાંથી
આ પાનું પ્રમાણિત થઈ ગયું છે.

વસ્ત્રત્યાગ
૪૯
 


’લ્યો? ’ સીતા વળી હસી પડી. ’આ તમારું સ્વદેશી ’વાયલ‘ મોતી વણી લાવી છે!’

⁠’હવે અમારે વેજાં ફેજાં જરૂર નથી. તમારી મજૂરી થાતી હોય તે કામદાર પાસેથી લઈ લેજો!’ રમાકાન્ત આટલું બોલી અંદર જતા રહ્યો, ને તેની પાછળ ખુશનૂમા મિજાજમાં સીતાએ પ્રવેશ કર્યો.

⁠’આ લોકો શું સમજ્યાં હશે? હુન્નર નથી, કળા નથી અને પછી ભૂખે ન મરે?’ સીતાએ કહ્યું.

⁠’એમાં એનો દોષ નથી. પિતાજીએ તેમને એમ સમજાવ્યું કે તમે તો બહુ જ કલા જાણો છો! હવે ભૂખે મરશે. મજૂરી પણ ભૂલ્યાં! શા માટે મજૂરી ન કરી?’

⁠મોતી અને નાનો જગુ દયામણા ચહેરે પાછાં ફર્યાં. આજે તેમની સૌથી જબ્બર ઘરાકી તો છૂટી પડતી હતી, ને એમની મા પથારીવશ હતી.

⁠આ વાતને ઘણા દિવસ થઈ ગયા. આજે નાની ડોશીનો છેલ્લો દિવસ હતો. મોતી અને નાનો જગુ પાસે બેઠાં હતાં. નાની ડોશીએ પોતાની સર્વ કળા પુત્રીને વારસામાં સોંપી હતી. પૈસા ન આપ્યા ને કળા આપી, ને એ રીતે એને ઊંડો સંતોષ હતો. પણ આજ છેલ્લી ઘડીએ એને એ કળા દગો દઈ રહી હતી. ઘરાકી તૂટ્યાનો એના મનમાં અફસોસ હતો !

⁠’બેટા, દરબારે શું કહ્યું? ’

⁠’માડી, હવે એ વાત જવા દો. તેણે સારો જવાબ આપ્યો છે!’

⁠’શું?’