લખાણ પર જાઓ

પૃષ્ઠ:Akashdeep by Dhumketu.pdf/૯૧

વિકિસ્રોતમાંથી
આ પાનું પ્રમાણિત થઈ ગયું છે.

તાતિયો ભીલ
૮૩
 

અને મારું બૈરું તો કોણ જાણે ક્યાં રહી ગયું. અરે રામ !’

⁠‘ત્યારે ચાલ સાથે, આપણે તારી બૈરીને શોધીએ!’

⁠‘અરે અન્નદાતા! ના, મા બાપ! આ જંગલ તો તાતિયા ભીલનું ઘર કહેવાય; હવે કાંઈ બૈરું આંહીં પાછું હાથ આવે?’

⁠‘તાતિયો ભીલ ક્યાં આંહીં રહે છે?’

⁠‘આ જંગલમાં જ પડ્યો છે, અન્નદાતા ! પણ એ તો એક દી આંહીં તો બીજે દી વળી પાંચ દસ ગાઉ આઘે. પણ હોય આટલામાં ને આટલામાં!’

⁠‘એનું રહેવાનું કોઈ એક ઠેકાણું તું બતાવીશ ? હું તને આ વીંટી આપું!’

⁠‘એક તો આંઈં જ છે અન્નદાતા!’

⁠‘ક્યાં?’

⁠‘એના મારગનો કાંઈ પત્તો છે માબાપ? પણ છે આટલામાં ને આટલામાં!’

⁠‘તો મારી સાથે ચાલ—એની ઝૂંપડી બતાવ, તને ઇનામ પણ મળશે. જો આ મારી વીંટી તને મળશે ’

⁠મજૂર વીંટીનું નામ સાંભળી રાજી થયો.

⁠મજૂર ને કર્નલ બન્ને જંગલમાં ચાલ્યા. મજૂર રસ્તામાં બોલ્યો: ‘સાહેબ ! બૈરું પણ દાનતનું કાં’ક ખોટું. એની મેળે ક્યાંક ભાગી બેઠું હોય તો ના ન કહેવાય!’

⁠‘એ ભલેને ગમે તેમ હોય. તને તો આ મારી વીંટી મળશે!’ કર્નલે કહ્યું; ‘તેના રૂપિયા આવશે ત્રણ હજાર. એમાંથી બીજા બે બૈરાં કરજે ને!’

⁠કર્નલને મનમાં ગડભાંજ થતી હતી. મજૂર એવો