પૃષ્ઠ:Angadvishti.pdf/૧૯

વિકિસ્રોતમાંથી
Jump to navigation Jump to search
આ પાનાનું પ્રુફરીડિંગ થઈ ગયું છે


<poem>

બોલત નહિ કછુ નીચ હો, કે મુંગા કે ઢોર; કે અમારો દીન હો, કે જાતિ કે ચોર. ૧૨૪ પૂછત હું બડિ બેરકો, ફેર ન પાઉં બ્યાન; કે ફૂંટીહેં આંખડી, કે સુનતે નહિ કાન? ૧૨૫

ઝૂલણા છંદ. પોકાર કરતાં ઘડી પાંચ પૂરાણ થઇ, બોલતાં શે નથી કર્મ ફૂટ્યા; રીસ ચઢશે મુને શીશ તમ તોડશું, કૃતાંત કોપતાં કાળ ખૂટ્યા; ચોર માટે બીહો છો સહુ ચિત્તમાં, તોલ અહંકારના ટેક ટૂટ્યા; અંગદ કહે ઉત્તર શે નથી આપતા, સર્વની આંખ કે કાન ફૂટ્યા? ૧૨૬

દુહા. વાંકાં વચન શ્રવણે સૂણી, ચઢિ રાવણને રીશ; પગની જ્વાળા પ્રગટિ તે, જઇને ભેદી શીશ; વાઘને વળી વકારિયો, શુભ છંછેડ્યો સાપ; સિંહ પંખાળો પાખરો, અતલીબળ એ આપ. ૧૨૮

ઝૂલણા છંદ. દેહ દાઝ્યો દશાનન ઘણું દિલ વિષે, એક આપે થયો તેહ તાથે; ઉછળ્યો એક કર આપ આસન થકી, મુખ મૂછ મરડિ હીત હોડ હાથે; રા-કોણ તુજ નામ ને ગામ ઠામ કહે, કામ શું છે પશુ ભૂપ સાથે; કો તણો મોકલ્યો હ્યાં લગી આવિયો, આભ બાધો ભરે બાંય બાથે? ૧૨૯ અં-વાળીનો પુત્ર ઘરસૂત્ર શુભ પર્વતે, નામ અંગદ મારું હરખ એવા; શરન રહું છું રઘુનાથના ચરણની, દેવનો દેવ અધિદેવ દેવા; ધુમ્રપાને કરી ધ્યાન જોગી ધરે, ઈંદ્ર બ્રહ્મા કરે ઇશ સેવા; તે તણી નારને તસ્કરી લાવિયો, લંક લગિ આવિયો સૂધ લેવા; ૧૩૦

દુહો. રાવણ-કહેરે અંગદ કોન હેં, બોલ બડેરો ઝટ; મુખસેં બોલ સમાલકેં, જાનું ભરિયો ઘટ.

કવિત. અં-તાતકી નિશાની એહ, દેહ પરચંડ જાકો; મેઘ ઘન ગાજે એસો, તોર રહે તનમેં શૂર મહા શુભટ હૈ, પૂરહેં પ્રતાપનકો; નારાનકો નૂર આપ, પશુ જાત જનમેં;