પૃષ્ઠ:Angadvishti.pdf/૨૦

વિકિસ્રોતમાંથી
Jump to navigation Jump to search
આ પાનાનું પ્રુફરીડિંગ થઈ ગયું છે


<poem>

સુગ્રીવકો સહોદર મિત્ર હનુમાન જુકો; નામ નવ ખંડ જાને, બાલી બિકટ બનમેં; કક્ષિપટ રાખ્યો પાસ, પૂર ખટમાસ તાકું; શાનપને શાન આન, સમઝ મૂઢ મનમેં; ૧૩૨

દુહો. રાવણ-અબ તેરો આદર ભયો, અંગદ આયો અંત; સાચો બોલ બતાય તું, કોનહિં હેં હનુમંત. ૧૩૩

કવિત. અં-બુજ્યો હનુમાનજી જો, સેવક શ્રી રામજીકો; અંજની કુમારે હે, આધાર યહ રંકાકો; પવનકો પુત્ર, અવતાર મહારુદ્રજીકો; મહેરનકો તારન, મારન દુષ્ટ બંકાકો; જનમકો જતિ આપ, સતીકો શોક હરન; ફરન બંડ ખંડનમેં, કરન નાદ હંકાકો; અક્ષયકું માર ડાર્યો, સંધાર્યો પ્રધાન તેરો; અંગદ કહે રાવનસું, લૂટનહાર લંકાકો; ૧૩૪

દુહા. શતયોજન સાયર તર્યો, શિરકર લછમન હોય; અગન ઉડાઈ લંકમેં, વે હનુમંતો જોય. ૧૩૫ રાવણ-સુગ્રીવમેં ક્યા સાનપન, કહા સુગ્રીવમેં શૂર; બાનર બાનરકી ઉપમા, નીચ ગમાવે નૂર. ૧૩૬

છપ્પો. અં- શું સુગ્રીવનું શૂર, ચતુરપણે લે ચાહી; વાળી સરખા વડહથ, ભુપ ભારે ગુણ ભાઇ; હનુમંત સરખો બળવંત, હરોલ હઠીલો હાથી; લૂટી લીધી લંક, તેહ સુગ્રીવના સાથી; અનમી નરો નમાવિયા, બળિયાશું બાંધે બાકરી; અઢાર પદ્મ બોતેર ક્રોડ નર, તે કરે સુગ્રીવની ચાકરી. ૧૩૭

દુહા. પ્રાજે કરે પલ એકમાં, કરે જે ઉપર ક્રોધ; શૂર સામદ સુગ્રીવનો, જાંબુબાન છે જોધ. ૧૩૮