પૃષ્ઠ:Angadvishti.pdf/૩૯

વિકિસ્રોતમાંથી
Jump to navigation Jump to search
આ પાનાનું પ્રુફરીડિંગ થઈ ગયું છે


<poem>

છપ્પો. રાવણ-રામતણા ગુણ ગાય, છેક તેરે ક્યમ છાંનું; રામતણા ગુણ ગાય, મૂઢ તે ક્યમ હું માનું; રામતણા ગુણ ગાય, વચન માનું કિમ તારું; રામતણા ગુણ ગાય, ડગે કિમ મનડું મારું; અલ્યા રામતણા ગુણ ગાયા થકી, જોખમ તારે જાને થશે; ઉડાડી દેઉં આકાશમાં, એટલે રામચરણે જશે. અંગદ-ગયું રાજ ઘરસૂત્ર, પુત્ર સહોદર સાથી; ઘોડા જોટા જોખ, રોખરિદ્ધ વિધ હિત હાથી; ગયું તેજ હિત હેજ, સિંહાસન વિમાનવાસી; દેવ કરતાતા સેવ, ગયા દિવાન ને દાસી; પુણ્ય સર્વે પરવારિયું, મામત ગયું મૂઢ માનની; વળી ઈશ ગયા તૂજ શીશથી, જે દિન લાવ્યો જાનકી.

ઝૂલણા છંદ. રાવણ-પૂત કપૂત તું કૂળ લજામણો, ભૂપ સાથે ભિડે બળ ભારી; નરપતિ દીકરો દૂર થઇ આવિયો, ટેક તરબીબ એ જોઇ તારી; ક્રોડ બોતેર ને પદ્મ અઢારમાં, રામ ને લક્ષ્મણ કારભારી; એ સર્વ ગર્વ તે સેલ મારે મને, ચિંતવું તે દિન ચાર મારી. અંગદ-ઇશના ઇશને શીશ નામ્યું હશે, રીસ ખમું તારી તેહ માટે; જગદીશ એ શીશ છેદશે તાહરાં, વેદ વહ્યા જશે સ્વર્ગ વાટે; હરનિશ દિનેશ જે દીપ દેખાડતો, તે તળ્યું આજથી જ્ઞાન ઘાટે; વીશ વસાએ લક્ષ્મી જાતી થઇ, સીત હરી તેહ પાપ માટે.

છપ્પો. રાવણ-રાંક ઉપર શી રીશ, કરવી તે ન ઘટે મુજને; દેઉં છું જીવતદાન, જીવતો મૂકું તુજને; કાસદકેરા કાન, વાઢતામાં હું લાજું; તરણાપર શો ટેક, દીલ મારામાં દાઝું; તું બુદ્ધિહીણ બકતો રહે, કૂથલી શી ઝાઝી કરે; ગમાર જાની નહિં ગુંદરું, ફરી બોલે નિશ્ચે મરે. ૨૪