પૃષ્ઠ:Chhayanat.pdf/૧૨૨

વિકિસ્રોતમાંથી
Jump to navigation Jump to search
આ પાનું પ્રમાણિત થઈ ગયું છે.




૧૩


‘કેમ કાંઈ બહુ ઊંડા વિચારમાં પડ્યો છે શું ?’ મિત્રાનો કંઠ ગૌતમે સાંભળ્યો. બે દિવસમાં મિત્રાએ પહેલી જ વાર ગૌતમને એકવચનમાં સંબોધન કર્યું. પરંતુ બિરાદર ગૌતમ એકવચનથી ટેવાઈ ગયેલો હતો, એટલે એને એમાં કશી નવાઈ લાગી નહિ.

‘ના ના, એમ તો નહિ.’ ગૌતમે કહ્યું.

‘શું એમ તો નહિ ? હું ક્યારની તારી સામે આવીને બેઠી છું. મને જાણે ઓળખતો ન હોય એમ ક્યારનો તું જોયા કરે છે !’

'મેં ખરેખર તમને જોયાં નહિ.’

‘માટે તો કહું છું કે તું ઊંડા વિચારમાં ઊતરી ગયો હતો !’

‘હું કબૂલ કરું છું. આપના જ ઘરમાં હું આપની સામે આમ અવિનય કરું...'

'આપ’ અને ‘આપનું ઘર’ જેવા વિવેક અટકાવી દે તો અવિનય ઓછો ન થાય ?’

‘હજી મને આપનો એટલો પરિચય નથી, ને...’

‘તુંકારવા જેટલો પરિચય કરીને જ હવે હું અહીંથી ખસીશ.’

‘મારો પરિચય જેટલો ઓછો કરશો એટલું જ સારું થશે.'

'કારણ ?'

‘હું હિંદ સરખા શાપિત દેશનો નાગરિક છું !’

'તે હુંયે શું હિંદની નાગરિક નથી ?’

‘મને એ વસ્તુ વાગે છે.’

‘એટલે ?'

‘એટલે એમ કે હિંદની પરાધીનતા મને ખટકે છે. મારા દેહમાં અને દિલમાં એ વાત ભોંકાયા કરે છે - શૂળની માફક.’

‘એ કોને ખટકતી નથી ?’

‘જો એ સાચેસાચ આપણને ખટકતી હોત તો આજ હિંદમાં હિંદુમુસ્લિમ હુલ્લડો થતાં ન હોત, ત્રીસ કરોડ માનવીઓ એકભુક્ત રહેતા ન હોત. તમે બાંધ્યા છે એવા બંગલાઓ ન હોત...’

‘પણ હવે તેનું થાય શું ? બનતો પ્રયાસ કરવો.'