પૃષ્ઠ:Hriday Vibhuti.pdf/૧૨૦

વિકિસ્રોતમાંથી
દિશાશોધન પર જાઓ શોધ પર જાઓ
આ પાનું પ્રમાણિત થઈ ગયું છે.
૧૧૨: હૃદયવિભૂતિ
 


'મંગીને છોડાવવી પડશે.'

'શી રીતે ?'

‘ગમે તેમ કરીને.'

'તેં આમ બૈરામાં ક્યાં પડવા માંડ્યું ?'

‘તને ખબર શી છે ?'

'મંગી મારી મા થવાની છે.'

'ના હોય; બહુ નાની છે.'

'એણે બૂમ પાડી તે સાંભળી નહિ ?'

‘જરા હેઠો બેશ. થોડું ખાઈ લે, પગમાં જોર હશે તો ગાડાને પકડી પાડીશું. ત્રણ ગાઉ સુધી બીજો મારગ નથી, એટલે હરકત નથી.'

માનસીંગનો હાથ ખેંચી હરિસીંગે તેને નીચે બેસાડ્યો, અને સુખડીનો ડબ્બો રસ્તા વચ્ચે જ ઉઘાડ્યો. હરિસીંગને ભૂખ કકડીને લાગી હતી; તેણે ઝડપથી ખાવા માંડ્યું. પરંતુ માનસીંગનો હાથ ઊપડતો એણે દીઠો નહિ.

‘અલ્યા, કેમ ખાતો નથી ?' હરિસીંગે પૂછ્યું.

'ખાઉ છું ને !' માનસીંગે ટુકડો મુખમાં મૂકી કહ્યું.

‘ક્યાં ખાય છે તું ? તારું ભાન ક્યાં છે?'

'મારું ભાન જતું રહ્યું છે.'

'કારણ ?'

‘મારા બાપાનો બોલ યાદ આવે છે.'

‘શો?'

‘મંગી બીજે કાંઈ ઠામ બેસે તો એનું નાક કાપી નાખજે.'

'એનું નાક કાપવા માટે તારે ભૂખ્યા રહેવું છે ? ચાલ, આટલું પૂરું કર. નાક કાપવું હોય તો તે ગમે ત્યારે બનશે. એમાં ઉતાવળ શી છે?'

'મારે એમ નથી થવા દેવું. એવું રૂપાળું એનું મોં છે !' ખાતે ખાતે માનસીંગ બોલ્યો.