પૃષ્ઠ:Liludi Dharti2.pdf/૩૨૦

વિકિસ્રોતમાંથી
Jump to navigation Jump to search
આ પાનાનું પ્રુફરીડિંગ બાકી છે


________________

૩૧છે ? લીલુડી ધરતી-૨ છલનછલ શગારની ભદ્રનગી ભાષામાં સંવાદ કરે, સિનેમાની શૈલીએ " સામસામાં duet રચે, એ બધાં આકર્ષણનો પણ આ કથામાં અશ સરખે નહોતો. વળી, ગામડું એટલે તે નરી કવિતા જ, એવી બાલસુલભ-અથવા કેવળ કવિ સુલભ-મુગ્ધ માન્યતાને તે કે આરંભથી જ પરહરી દીધી હતી. પ્રયત્ન હતા, નરી વાસ્તવિકતાને ' સચ્ચાઈપૂર્વક ને વફાદારીપૂર્વક આલેખવાના. આવી નરી વાસ્તવિકતા નીરસ તે નહિ બની રહે ? અથવા તે, વાંચનારને એ વાસ્તવિકતા વસ ભી તો નહિ લાગે ? ગામડું એટલે તો કિચૂડકિચૂડ કેશ ચાલતા હાય, ગોવાળિયા પાવા વગાડતા હોય, ગ્રામજનો તે ઈશ્વરના અંશ સમા નિષ્કપટ ને પરોપજીવી હોય, નેકીને ઈજરે તે ગામડામાં જ છે અને બદી બધી શહેરમાં જ જઈ પહોંચી છે, એવી એવી પરં. પરિત ભાવુક માન્યતાઓથી સાવ વિપરિત સૃષ્ટિ જ આ કથામાં ૨જૂ થતી હતી. આવી સ્થિતિમાં, આ પ્રયોગ સરેરાશ વાચકવર્ગને કેટલે અંશે જયશે એ અંગે હું વિચાર કરતે થઈ ગયેલું. કથામાં આલેખાયેલી કેટલીક વિષમતાઓ જોઈને એક મુંબઈવાસી શિક્ષિત બહેને ટકોર કરેલી : આ વાર્તાનું નામ “લીલુડી ધરતી' રાખ્યું છે, પણ એમાં લીલાશ જેવું તો કશું દેખાતું નથી. આ તે લોલુડી ધરતી છે કે સૂકી ધરતી ? સદ્દભાગ્ય, આવા નિખાલસ વાચકોએ જ મને કથામાં વિશ્વાસ પ્રેર્યો. ધારાવાહી કથા લખવાના બીજ ઘણુ ગેરલાભ હોવા છતાં એક મુખ્ય લાભ એ છે કે એમાં કમેક્રમે, પ્રકરણે પ્રકરણે વાચકેના પ્રત્યાઘાતે નિયમિત જાણવા મળે છે. અને સભાન વાચકો લખનાર ઉપર પ્રશંસાનાં પુષ્પ વેરીને વારી જ જાય છે એવું નથી; તેઓ કથામાંથી ઝીણામાં ઝીણી ક્ષતિ, અસંગતતા કે અસંભવ્ય દોષ શોધી કાઢે છે અને લખનારાની કાનબુટ આમળે છે. હપ્તાવાર પ્રકાશન વેળા માંડણને એક હાથ કોણી સુધી કપાઈ ગયો એમ લખ્યા પછી કાસમ પસાયતાએ માંડણના બંને હાથનાં કાંડાં મુશ્કેરાટ બાંધી દીધાં,