પૃષ્ઠ:Liludi Dharti2.pdf/૩૫

વિકિસ્રોતમાંથી
Jump to navigation Jump to search
આ પાનું પ્રમાણિત થઈ ગયું છે.
બે કલંકિની
૨૫
 


‘શું ભાળે છે ?’

‘તારી છોડી મોટું પેટ લઈને ફરે છે ઈ ! બીજું શું વળી ?’

હરખે સાવ સાહજિકતાથી કહ્યું :

‘તી તમે તમારાં ઓધાન ઓદરમાં સાચવવાને સાટે માથે લઈને ફર્યાં હશો ?’

સાંભળીને ટોળામાં હાસ્યની આછી લહેર ફરી વળી. અજવાળીકાકીને સમજાયું કે ‘ટીહલાની હરખી’ તો મારી જ હાંસી કરી ગઈ તેથી તેઓ વધારે ઉશ્કેરાયાં. દાઝપૂર્વક પૂછ્યું :

‘એલી, ઓધાન – ઓધાન કરે છે, પણ કોનું ઓધાન લઈને સંતુડી ફરે છે, ઈ તો વાત કર્ય ?’

‘ઓધાન કોનાં હોય વળી ? ઈના ધણીનાં. બીજાં કોનાં ?’

‘તું જોવા ગઈ હઈશ, જાણે !’

‘તયેં તમે જોવા ગ્યાં’તાં ?’

‘અમે મર જોવા ન ગ્યાં હોઈએ, પણ હંધુ ય જાણીએ છંયે—’

‘શું જાણો છો ?’

‘ઠાલું મારા મોઢે શું કામ બોલાવ છ ?’ અજવાળીકાકીએ કહ્યું : ‘ગામનું ખહુડિયું કૂતરું ય જાણે છે કે કોનાં ઓધાન છે !’

‘ડોહી ! જરાક જીભ સાચવજે, નીકર આ હરખી જેવી કોઈ ભૂંડી નથી—’

‘મને જીભ સાચવવાનું કે છ, એના કરતાં દીકરીને સાચવવી’તી ને ? તો આવા દી’ ન આવત.’

હવે ઘા કરવાનો વારો હરખનો હતો :

‘ડોહલી ! તેં પંડ્યે તારી ગગલીને કેવીક સાચવી છે, ઈનો તો વચાર કર્ય ? મારી સંતીને તો એના પરણ્યા ધણીનાં ઓધાન રિયાં છે, પણ તારી જડકીને તો કુંવારે જ—’

હરખની ઉક્તિ અહીં જ અધૂરી રહી, બાકીનાં વેણ એ પૂરાં