રસેન્દુ : અમારી પ્રવૃત્તિમાં વળી હસવા સરખું શું લાગ્યું?
પ્રમથ : પુરુષ સરખો પુરુષ! આમ સ્ત્રીને પગે ઢળી પડે એના કરતાં વધારે હાસ્યજનક બીજું શું હોઈ શકે ? ફરી પગે પડી જો ! તને પોતાને હસવા સરખું લાગે છે કે નહિ?
રસેન્દુ : હું જીવનભર આ યુવતીને પગે પડવા તૈયાર છુંં ! તેમાં હસવા જેવું શું લાગે છે ?
- [નાટક ઢબે બે ઘુંટણ પર બેસી યુવતીના બન્ને હાથ પકડી નમનસૂચક મસ્તક નમાવી બેસે છે. ]
પ્રમથ : હા હા હા હા ! આ સૃષ્ટિનાં સત્ત્વો! મને કહો કે પ્રેમીઓ સરખું હાસ્યપાત્ર દૃશ્ય બીજે ક્યાં જોવા મળે છે? હા હા હા હા !
લીલા : મને પણ આમાં હસવા સરખું કાંઈ લાગતું નથી.
પ્રમથ : સ્ત્રીને હસતાં આવડતું જ નથી. એ રડવાની કળામાં વધારે કુશળ હોય છે. એક યુવતીના હાથ પકડી એના પગ પાસે જીવનભર બેસી રહેનાર યુવક કરતાં વધારે હાસ્યપાત્ર બીજું કયું દૃશ્ય જોવા મળશે ? યુવતી ! તારે હસવું છે? એમ
લીલા : હસવા સરખું કાંઈ હોય તો હું હસું ને ?
પ્રમથ : તારા હાથની વાત છે, તારા એક બોલની જ વાત છે, તારે હસવું હોય તો !
લીલા : કેવી રીતે ?
પ્રમથ : આજ્ઞા કર આ યુવકને કે એ તારા પગ આગળ ઢળી પડે ! નાક લીટીઓ કાઢે ! સાષ્ટાંગ દંડવત પ્રણામ કરી તારી ચરણરજ માથે ચડાવે ! પછી તને હસવું આવે છે કે નહિ...
લીલા : કેમ ?...મને હસાવવા આ બધું તું કરી શકીશ ?
રસેન્દુ : હું અને તું બન્ને એકલાં હોઈએ તો એ બને. ત્રાહિતના દેખતાં નહિ...આટલી લાગણી બસ નથી ?
લીલા : ( પ્રમથને ) જુઓ; સાંભળો ! તમે કહો છો એ બધું જ કરવા આ યુવક તૈયાર છે!
