પુત્રીનો પણ ગુનો માફ કરી શકીશ નહિ ! મારી સંમતિ વગર, મારી ઇચ્છા વગર, તું રસેન્દુ સાથે આવી જ કેમ ?- અહીંયાં, આ એકાંતમાં ?
લીલા : અહીં એકાન્ત નથી. અહીં તો વૃક્ષેવૃક્ષ અને પાનેપાન બોલી રહ્યાં હતાં !
રૌદ્ર : હું સીધો જવાબ માગું છું....કવિતા અને કલ્પના મારે ન જોઈએ !
લીલા : એકલો રસ નહિ, આભાસ પણ મારી સાથે જ હતો... અને છે...
રૌદ્ર : ક્યાં છે આભાસ ?
પ્રમથ : એ સંતાઈ ગયો છે...અરે આભાસ ! બહાર પડો; હવે નહિ ચાલે.
લીલા : એ એમ જ કરે છે! સાથે આવે છે અને ભય જુએ ત્યાં સંતાઈ જાય છે ! અરે, એક શિયાળ દેખીને એ સંતાઈ ગયો !
રૌદ્ર : આભાસને હાજર કરો !
- [સઘળા શોધે છે અને પ્રમથ આભાસને પકડી લાવે છે.]
આભાસ : ( પ્રમથને ) અલ્યા પ્રમથ ! હસાવનાર તું આજે મને રડાવવાનો !
પ્રમથ : અરે, નહિ રે ! હસવું રડવું એ તો ઢાલની બે બાજુ જ માત્ર છે! બંને આંસુ લાવે.
રૌદ્ર : આભાસ !
આભાસ : મુરબ્બી ! આજ્ઞા !
રૌદ્ર : તું આ રસેન્દુ કરતાં વધારે વિવેકી લાગે છે !
આભાસ : અને વધારે સદ્ધર, આપની કૃપા વડે !
રૌદ્ર : તો તું શિયાળને જોઈ કેમ સંતાઈ ગયો, લીલાને એકલી છોડીને ?
