દશ્ય ત્રીજું
સાબરમતી આશ્રમનું આછું દૃશ્ય. રેંટિયો કાંતતાં કેટલાંક યુવક-યુવતી દેખાય છે,
ધ્વનિમંડળ ૩
[૧]દરિયો ડહોળી સંતન આવે
સાબરકાંઠે જોગ જગાવે–
દધિચિ એક હતો દરિયાદિલ !
જનતા કાજે હાડ જલાવે–
એક તકે ઊછળે મણિમાણેક !
સામે સંતન ધૂમ્ર ધિકાવે–
૧ : ગાંધીજીએ તો અહીં જ—સાબરિકનારે આશ્રમ સ્થાપ્યો.
૨ : પણ ભાઈ ! આશ્રમમાં ઉજળાશ કશી જ નહિ !
૩ : અરે, દળવું, ખાંડવુ, માંજવું, કાંતવું, પાણી ભરવું : બધું જ હાથે ! એ તે કેમ બને ?
૪ : નહિ સંગીત; નહિ નૃત્ય; નહિ કવિતા; નહિ કલા ! બીજા આશ્રમો કેવા સુંદર લાગે છે ! શાન્તિનિકેતન જુઓ. વળી ઉપરથી પાછું બ્રહ્મચર્ય !...અરે ગુરુકુલ કે ઋષિકુલ જેવી પણ જાગૃતિ અહીં દેખાતી નથી.
૫ : ખરું... પણ હિન્દ જેવા ગરીબ દેશને ન મળે બે ટંક જમવા. ન મળે દસ વાર કાપડ દેહ ઢાંકવા ! ત્યાં સુધી રંગરાગ, સંસ્કાર અને કલા જીવ-વગરનાં ફિક્કાં લાગે છે !... પેલા
સંગીતકાર ખરે કાંઈ ગાય છે ખરા... કાંતતાં કાંત...
- ↑ ઝીંઝોટી.
