ધનપાળ ( ધીમેથી ) રાજન ! હું તારે પડખે છું બરાબર લડી લે. હું ઊભો છું. તને જ જિતાડીશ.
[વીર સાંભળી લે છે. ]
વીર : જોઉં છું તું કેમ રાજનને જિતાડે છે તે !
- [ રણવાદ્ય વાગે છે. તૂર સંભળાય છે. શંખધ્વનિ થાય છે. રાજન અને વીર યુદ્ધનૃત્ય-યુદ્ધતૈયારી શરૂ કરે છે]
ધનપાળ : ( વીર પાસે જઈ ધીમેથી ) હું તો રાજનને પટાવતો હતો. ગભરાઈશ નહિ. જરા ઝપટ કરી લે. રાજનને બાજુએ મૂકીશું-તું જો જરા જોર બતાવે તો...
- [ વીર ધનપાળને ધક્કો મારી ખસેડે છે. યુદ્ધ શરૂ થાય છે. ]
સુંદરી : ( પાસે આવી ચિંતાથી ) ધનપાળ ! તેં આ શું કર્યું? બન્ને જરૂર ઘવાશે.
ધનપાળ : જરૂર જરૂર, ઘવાશે...અને મરશે કે મૂર્છિત થશે. માત્ર હું જ છુટ્ટો રહીશ, વગર જખમે. ચાલી આવવું છે મારી સાથે ?
સુંદરી : ના, હું તો બનશે તો બન્નેને છોડાવીશ અને જે ઘવાશે તેને પાટા બાંધીશ.
ધનપાળ : તો સતત સારવારમાં જ રહેવું પડશે. યુદ્ધ પછી કોઈનામાં ફૂલ આપવાની તાકાત જ રહી નહિ હોય. હજી તું કહે તો આ બન્ને માળા તને હું પહેરાવી દઉં. ભલે લડતા એ બન્ને ! આપણે ખસી જઈ મોજ કરીશું !
સુંદરી : મહેનત વગરની માળા મારે ન જોઈએ. કોઈના રુધિરથી ભીંજાયલી મોજ પણ મારે ન જોઈએ.
- [યુદ્ધ વધે છે વધારે માણસો ભેગાં થાય છે
