પૃષ્ઠ:Ravan Mandodari Samvad.pdf/૧૨

દુર્ગ પાડી કૂપ પૂરે, બેલ ફુલ ઝાડ ચૂરે;
સુરે કીએ કામ પ્રાન, હરો ચોકી જંનકો;
ચંપા કેરે ઝાડે ચડ્યો, સબકું ત્રાસ પડ્યો;
એસો કિયો નાદ જેસો, કાટકો જું ઘંનકો;
સામળ કહે બડાઇ, રાબનકું રાવ થાઇ;
ભયો એસો કામ નામ, ટાર્યો અશોક વંનકો. ૬૩
દશકંધ રીશે ભર્યો, ક્રોધ બોત મંન ધર્યો;
કર્યો મહા કોપ, બાસે નીસીવે જાયેગો;
ધાયે સૂર સીખ દિયો, કપિવર ઘેર લિયો;
કિયો ઘન ઘોર સોર, બોત માર ખાયેગો;
અક્ષયકુમાર રાય તંન, ઓરહી પ્રધાન જંન;
તન ટુક ટુક કરે, કોન સહયા થાયેગો;
સામળ કહે શીખ થોડી, બાળીએ જુ બાગ તોડી;
કોડ પહોંચાય તેરો, કીયો એસો પાયગો. ૬૪
હસી હનુમંત ઉઠ્યો, ગાજતો ગયંદ છૂટ્યો;
ઉઠો બત્રાડી સૂરપુર, લીયો સબ અંકકું;
કોટિકું વલુર મારે, કેતે એક ચીર ડારે;
ડારે સબ ઘરનકું, કિના છેક રંકકું;
સબકો સિરદાર જાનિ, ધસી ગ્રહે ચર્ણ પાની;
પહાણપેં પિછાર છાર, ઝીક નિઃશંકકું;
સામલ કહે એક ગયો, નાસીને જો જિતો રહ્યો;
ધાઇ મળ્યો રાબનસેં, બેથો ધડ લંકકું. ૬૫
પ્રધાન પુત્ર પ્રજાળ્યો, આપ ક્રોધ ચિત્ત આણ્યે,
માનો મહા તાત આપ, હાથ મૂછ ઘાલિયે;
કહેતે ધાતે કોટી જોધ, અંતરમેં આનિ ક્રોધ;
શોધ લેકે ધાયે જાઓ, જીવતેકું ઝાલિયે;
નાલ ગોલા બાન છુટે, રીશ કરી સુર રુઠે;
ઉઠે હે હનુમાન જાન, સીખ સબ આલિયે;
કહેતેમેં પકડ લીયો, રાબન હાથ જાય દિયો;
કીયો એણે કેર વેર, આપનકો વાળિયો. ૬૬