‘હવે અટાણે ઘરણ ટાણે એની કાં આદરીને બેસો ? પગ આગળ સળગે છે એનું કરોને પહેલાં !’ ચતરભજ હજી રોષમાં જ હતો.
‘પણ થયું શું ? સીધી વાત તો કર !’
‘હવે સૂંથિયું ને સાવરણી—કાંઈ કામ નહિ આવે. ચકીબાઈ નાહી રહ્યાં. કરો મજા !’ કહીને ચત૨ભજે નિર્દય હાસ્ય વેર્યું.
અમરત એવી તો ડઘાઈ ગઈ કે હવે કશું વધારે પૂછવાના પણ એને હોશ ન રહ્યા. છેવટે ચતરભજે જ આગળ ચલાવ્યું :
‘હવે મા–દીકરો બેય જણાં એકેકું રામપાતર હાથમાં લઈ લ્યો એટલે બટકું બટકું રોટલો માગવા થાય.’
‘ભગવાન કોઈને એવા દી ન દેખાડે !’ અમરતે પ્રાર્થના કરી.
‘ભગવાન દેખાડે એ પહેલાં તો તમારા ભાઈ દેખાડી દેશે.’
‘ભાઈ તો બિચારા ખાટલે પડ્યા છે. ભોજાઈઓ નભાઈ…’
‘ખાટલે પડ્યા પડ્યા જ તમારા સારુ ખાડો ખોદી રિયા છે. વીસપુરથી લશ્કરી શેઠને શું કામ તેડાવ્યો છે, એ જાણો છો ?’
‘એ તો ભાઈના મંદવાડના ખબર પૂછવા આવ્યો…’
‘અરે રામ ! તમે, ગમે તેવી અજવાળી તોયે રાત તો ખરાં જ. આભાશા વીલ કરી રિયા છે વીલ. કુલઝપટ મિલકત સુલેખાને નામે…’
‘હેં ?’ અમરતનો સાદ ફાટી ગયો.
‘હેં હેં શું કરો છો ? તમને સોંપ્યું ઈ કામ ટાણાસર ન કર્યું પછી આમ જ થાય ને ? બાઈડિયુને ભરોસે રે’વામાં સો ટકાની ખોટ.’
‘પણ મેં તો બધુંય તૈયાર કરી રાખ્યું છે. પણ પેલી નભાઈ નંદુડી ભાઈને ખાટલે બેઠી બેઠી જમ જેવી ચોકી કરે છે. એમાં મારે જાવું કેમ કરી ને ?’
‘ચોકી તો કરે જ ને ? અફીણીની હાટેથી તોલો અફીણ સામટું દલુ લઈ ગયો છે એ એને ખબર પડી ગઈ છે.’
‘હેં ?’
‘હા.’
