દુહા

વિકિસ્રોતમાંથી
Jump to navigation Jump to search



  1. એવી વાણી બોલ્યે કે, મનનો ભાર ખોવાય;
    આપણું તન શીતળ કરે, બીજાંને સુખ થાય (સંત કબીર - ભાષાંતરીત)
  2. કબીર ઉભો બજારમાં, માંગે બધાની ખેર;
    ના કોઈની દોસ્તી, કે ના કોઈથી વેર (સંત કબીર - ભાષાંતરીત)
  3. કબીર મન નિર્મળ કરો, જેવું ગંગા નીર;
    પાછળ-પાછળ હરી ફરે, કહિ કબીર કબીર (સંત કબીર - ભાષાંતરીત)
  4. જગ ઉથડકી જાય પણ જેના ઠરેલ મન થડકે નહીં
    એવા અણડગ અવનીમાં, મેં દીઠાં થોડા દાદભા (કવિ દાદ)
  5. પ્રભુ એટલું આપજે, જેમાં કુટુમ્બ સમાય;
    હું ભુખ્યો ના સુવું, સાધુ ના ભૂખ્યો જાય (સંત કબીર - ભાષાંતરીત)
  6. પોથી ભણીને જગ મર્યુ, પંડિત થયો ન કોઈ;
    અઢી અક્ષર પ્રેમના, જે ભણે તે પંડિત હોઈ (સંત કબીર - ભાષાંતરીત)
  7. માયા અને મમતા તણા જેને રુદે ન લાગ્યા રોગ
    એવા સંત સમરવા જોગ, દિવસ ગતાં દાદભા (કવિ દાદ)
  8. માંગવું મરણ સમાન છે, ના કોઈ માંગે ભીખ;
    માંગવાથી મરવું સારું, આ સતગુરુની શીખ (સંત કબીર - ભાષાંતરીત)
  9. મોટો થયો તો શું થયું, જેવું ઝાડ ખજૂર;
    પંથીને છાંયા નહિ, ફળ આવે બવ દૂર (સંત કબીર - ભાષાંતરીત)