ઘરમાં વાતો થયા જ કરે છે : “પેલી છોકરી જોઇ ? સાવ ગાંડા જેવી છે. એને બેસવા-બોલવાનો ધડો? એની માએ એને બગાડી મૂકી છે.” “બાપુ! ઓરમાન મા હોય તે એને શું ? સાચી મા હોય તો આ હાલ થાય કે ? કોઇની મા મરશો મા.” “એ રાઘવજીની વાત કરો મા. મારા કાન દુખે છે. રેઢિયાર! કોણ જાણે બાપ હશે કે રાક્ષસ ? છોકરાને કાંઇ ઢીબે છે!” બાળકો આ પણ સાંભળે છે, અને વગર મહેનતે વિચારે છે : “હં, એની મા ખરાબ; હં, એનો બાપ રાક્ષસ; હં, એ તો આવો ને એ તો આવો.”
ઘરમાં બધાં ભેગાં થઇને નાનપણની વાતો કરે છે: “બા! મને તો કોઇ અડે તો એવી રાડો પાડું, એવી રાડો પાડું કે ગામ આખું ગજવું. મારા બાપા ફોજદાર, તે અડનારની ધૂળ કાઢી નાખે !” “મને નિશાળે જવું ન ગમતું, પણ આપણે તે ખોટું ખોટું માથું દુખવા લાવીએ.” મારી બા મને મારે નહિ એટલે હું તો ખોટું બોલું. માત્ર એક વાર પકડાઇ ગયો હતો; તે પણ એક જ વખત!” છોકરાં તે સાંભળ્યા જ કરે છે; તેમને ઘણા પાઠો મળે છે.
“મારી અઘરણી ન થઇ તે ન થઇ! એ રાંડ પેલી મારી નણંદે બધું કર્યું.” “મારે આ જીવી પેટમાં હતી ત્યારે મારે માથે કાંઇ દુઃખ પડ્યું છે ! ભૂંડું થજો એ સાસુનું.” “ભાઈ! બાપ તો નાનપણમાં મરી ગયો ને કાકો એ તો કાકો જ ! કાંઇ મારે માથે કરી છે? હવે કાકા મળે તો સામું પણ ન જોઉં !” નણંદ, સાસુ ને કાકા વિષેના વિરોધી ખ્યાલો બાળક ભેગા કરે છે.
ઘરમાં વાતોનો પાર નથી હોતો. “એ વળી સામે શું બોલે ? રાં...ને એક ડાંગ મારી તે માથું ફાડી નાખ્યું !”
