ગંગાએ જવાબ દીધો.
‘ના, ના, એવી કોઈ પાગલ જેવી વાત ન કરતી.’ રાજા શાન્તનુ ગંગાદેવીના આવાસમાંથી બહાર ગયા. પોતાના આવાસમાં જઈ શૈયામાં પડ્યા. ગંગાદેવી પણ તેમની પાછળ પાછળ દબાતાં પગલે આવી પહોંચી. શાન્તનુની છાતીપર માથું મૂકી દ્રવિત સ્વરે પૂછી રહી, ‘તમારા દિલને સંતોષ નથી ખરું ને રાજન ? તમારી ચિંતા પણ મહત્ત્વની છે. એકના પ્રેમને ખાતર કુરુવંશની વેલ અટકાવવી ને ગાદી પણ બીનવારસ બનાવી દેવી ઉચિત છે, રાજન ?’
‘તો શું કરું?’ પોતાની છાતી પર પડેલાં ગંગાદેવીના મસ્તક પર હળવે હળવે હાથ ફેરવતાં શાન્તનુ વ્યથાપૂર્ણ સ્વરે પૂછી રહ્યો.
‘તમે ગંગાને જવા દો. આ પુત્રનું લાલનપાલન કરી ને રાજ્યવંશ ચાલુ રાખો.’
‘ના, એ શક્ય નથી દેવી !’ ગંગા વિનાનું જીવન મારા માટે શક્ય નથી.’ મહારાજા શાન્તનુ ગંગાથી અલગ થવા તૈયાર ન હતો ને ગંગા પણ લગ્ન વખતની તેની શરતમાંથી પીછેહઠ કરવા પણ તૈયાર ન હતી.’
‘શિકારે નીકળેલા મહારાજા શાન્તનુ શિકારની પાછળ ઘોડો દોડાવતા સાથીઓથી એકલો પડી ગયો હતો. તે ખૂબ થાકી પણ ગયો હતો. તેની નજરમાં ભરી બેઠેલો શિકાર ઝાડીઓની પાછળ અદૃશ્ય થતાં તે હતાશ પણ થયો હતો. તેણે એક વટવૃક્ષ નીચે ઘોડો થોભાવ્યો. નીચે ઊતરી વૃક્ષના ટેકે બેઠક જમાવી, તનમનનો થાક ઉતારવા લાગ્યો. તેની આંખોનાં પડળ બિડાતાં હતાં. ત્યાં તેની સમક્ષ એક રૂપવતી સૌંદર્યમઢી, આંખોના ઉલાળા ઉછાળતી યુવતી તેને સાદ દઈ રહી હતી, ‘ ખૂબ થાકી ગયા લાગો છો. જરા જળપાન કરશો ?’
‘મહારાજા શાન્તનુના કર્ણપ્રદેશ પર મીઠો સ્વર અથડાતાં તેણે સાશ્ચર્ય આંખો ખોલી ને તેની સામે જળ ભર્યું પાત્ર લઈને
