તેણે શરીર સંકોડી લીધું. ડગલાનો કૉલર, જેનાથી મોઢું ઢંકાઈ રહ્યું હતું ને તે હજુ સાવ ઠંડોગાર પડી ગયો નહોતો, તેની અંદર તેણે મોંમાનો ગરમ શ્વાસ છોડ્યો.
‘તને શું લાગે છે? આપણે કારામી થઈને જશું કે સીધે રસ્તે?’ વાસીલીએ પુછ્યું.
જે ધોરી રસ્તો કારામી ગામમાં થઈને જતો હતો તેના પર અવરજવર વધારે થતી ને તેની બંને બાજુ ઊંચી ઊંચી થાંભલીઓની નિશાનીઓ સારી પેઠે રોપેલી હતી. સીધો રસ્તો ટૂંકો હતો ખરો, પણ ઓછો વપરાતો, ને તેના પર થાંભલીઓ તો હતી જ નહીં; અથવા ક્યાંકક્યાંક હશે તે પણ તૂટીફૂટી ને બરફથી ઢંકાઇ ગયેલી.
નીકીટાએ જરા વિચાર કરી જોયો.
‘કારામીવાળો રસ્તો લાંંબો તો છે, પણ ત્યાં જવું સારું.’
‘પણ સીધે રસ્તે એકવાર જંગલ પાસેની ખીણ વટાવી કે પછી રસ્તો સારો આવે છે પવન પણ ત્યાં બહુ નહીં લાગે.’
વાસીલીને ટૂંકામાં ટૂંકા રસ્તે જવાની તાલાવેલી હતી.
‘જેવી તમારી મરજી,’ કહી નીકીટાએ ફરી પાછો કૉલર છોડી કાનમોં ઢાંકી દીધાં.
વાસીલીએ પોતાનું જ ધાર્યું કર્યું. પાએક ગાઉ ગયા એટલે ઓકનું એક લાંબુ લાકડું નિશાનીરૂપે દાટી રાખેલું આવ્યું. તેના પર થોડાંક સૂકાં પાંદડાં હજી લટકી રહ્યાં હતાં. ત્યાંથી શેઠે ગાડી ડાબી તરફ વાળી.
દિશા બદલાઈ એટલે હવે પવન સામેથી આવવા લાગ્યો. બરફ પડવો શરૂ થયો હતો. વાસીલીએ ઘોડો હાંકતાં હાંકતાં ગાલ ફુલાવ્યા, ને શ્વાસ જોરથી મૂછ પર થઈને કાઢ્યો. નીકીટાને ઝોકું આવી ગયું હતું.
આમ દસેક મિનિટ બોલચાલ વિના વીતી ગઇ. એકાએક
