પૃષ્ઠ:Kankavati.pdf/૩૪

વિકિસ્રોતમાંથી
Jump to navigation Jump to search
આ પાનાનું પ્રુફરીડિંગ બાકી છે


નદિર જલ વૃષ્ટિર જલ, જે જલ હઉ,
અમાર બાપ-ભાઈપેર સંવાદ કઉં,

[નદીનાં નીર, વાદળીનાં નીર. જે નીર હો !
ભાઈના ને બાપના વાવડ કહો !]

વૃષ્ટિને અંતે ઘનઘેરા આકાશની અંદર સફેદ બગલાનું એક વૃંદ ઊડતું ઊડતું ચાલ્યું ગયું. એક કાગડાનું ટોળું પણ કા ! કા! કરતું ઝાડ પરથી ઊડીને ગામ ભણી ગયું. તે આકાશ કંઈક સ્વચ્છ થયું. કન્યા બોલે છે:

કાગા રે! બગા રે ! કા'ર કપાલે ખાઉં?
અમારા બાપ ભાઈ જે ગેઈન વાનિજ્યે
કોથાય દેખલે નાઉ.

[કાગા ભાઈ! બગા ભાઈ !
કયાં ઊડ્યા કયાં બેઠા !
ભાઈ-બાપે ગ્યા છે વેપારે !
કચય ન એને દીઠા !]

ત્યાં તો વાદળાં ભેદીને સૂર્ય ભરચક નદીના હૈયા ઉપર ઝલક ઝલક કિરણો પાથરી જાણે પાણી સાથે મિલાવી દીધાં. કન્યા ગાય છે:

ચડા ! ચડા! ચેયે થેકો
આમાર બાપ ભાઈ કે દેખે હસો

[ચડા ! રે ચડા! જોતો રે'જે
ભાઈ-બાપાને ભાળી હંસજે!]

કોઈ ગામની એક હોડી તણાતી ચાલી જાય છે તેને જોઈને -

ભેલા ! ભલા! સમુદ્ર થેકો.
આમાર બાપ-ભાઈને મને રખો.

[હોડી ! હોડી ! દરિયે રેજે!
ભાઈ-બાપાને જાળવજે !]

પછી વ્રતવિધિનો બીજો પ્રવેશ મંડાય છે. અરણ્યની ગીચ ઝાડીઓ ને પહાડોઃ અંધારી રાતઃ અને છેટેથી પ્રાણીઓની તેમ જ દરિયાની ગર્જના સંભળાય છે. ભયભીત સ્વરે કન્યાઓ બોલે છે:

ભેલા !જંગલના નાર! જંગલના વાઘઃ
પછી સર્વે રડતી રડતી .-