પૃષ્ઠ:Liludi Dharti2.pdf/૩૨૨

વિકિસ્રોતમાંથી
Jump to navigation Jump to search
આ પાનાનું પ્રુફરીડિંગ બાકી છે


________________

૩૧૨ લીલુડી ધરતી-૨ પડતું છે, કારણ કે વાર્તાનું મુખ્ય પાત્ર મરી જાય એટલે વાર્તામાં ૨સ એાછો થઈ જાય છે. તમારે એને મારી નાખવો જોઈતો ન હતો. બિચારા હાદા પટેલ ત્રણત્રણ છોકરાં છતે નિવ"શ થઈ ગયા અને આટલી મોટી ઉંમરે ગોબરનું આવું છે અકાળ અવસાન થતાં એમને કેટલો આઘાત લાગ્યો હશે તેની તે કલ્પના જ થઈ શકતી નથી. તમોએ ગોબરને બચાવી લીધે હેત તો વધુ સારું થાત. ખેર, છેલ્લાં બે પ્રકરણ વાંચીને મને એટલે આઘાત લાગેલ કે બને ગુરુવારે કાંઈ કામ કરવાનું સૂઝતું ન હતું–મગજમાં એ જ બાબત ચક્કર લીધા કરતી હતી... " વાર્તા-નવલકથા આખરે તે ક૯૫૪ સાહિત્યપ્રકાર છે. બધું જ કલ્પિત, કૃત્રિમ હોય છે, છતાં એ કલ્પનાસૃષ્ટિની જે વાસ્તવિકતાઅથવા તે કૃત્રિમતાની પણ જે સચ્ચાઈ–હોય છે એ એનાં પાત્રો સાથેની આત્મીયતા પ્રેરે છે. એવી આત્મીયતાને એક રસિક અનુભવ શ્રી. નાંદલાલ લક્ષમીચંદ નામના ભાઈએ કરાવેલ. એમણે લખેલું ઃ છે ...આજથી વાર્તા વાંચી. આખરી અંજામ આજે પણ જ ખરાબ આવ્યો ગણાય. માંડણને વિલનનું કામ સોંપ્યું એ ભલે, પરંતુ આવતે અઠવાડિયે ગોબરને એ ખાડામાંથી ધાયલ સ્થિતિમાં જીવતો કાઢશે. ભલે થોડા ટાઈમ મોટા શહેરના દવાખાના સુધી જવું પડે. પણ માંડણિયાની જે ખરાબ મુરાદ છે કે સંતુને ઘરમાં બેસાડવી-જેથી એણે આ કુકમ કર્યું - છતાં એને આ વખતે લાભ ન મળે અને સંતુનું અખંડ સૌભાગ્ય કાયમ રહે, એટલે કે ગોબર જીવતા રહે, એમ કરજો. જોકે તમે તેને છુટ્ટો હાથ બહાર ફેકાઈ ગયો એમ લખે છે, તેને અર્થ એ થયો કે એ હૃ ઠો થઈ ગયે. પણ હજુ જીવ હોય અને સારી ટ્રીટમેન્ટથી પાછા સાજે થઈ જાય તે આટલું કામ જરૂર કરશે. બાકી તમારી વાર્તા સૌ ભાઈયું હોંશથી વાંચીએ છીએ...” , આ