ગામ બહાર તળાવ હતું. મા રોજ કહે: “રોયા ! ત્યાં જઇશ મા. જોજે, મારું કહ્યું ન કર્યું તો તારી કાકી ખાઈ જવી છે ! ત્યાં મોટી મગર રહે છે.”
પણ છોકરો ક્યાં બીએ એવો હતો ? એ તો કહેતો :“ચાલ ને, જોઉં તો ખરો કે મગર કાકી કેવી છે !”
છેાકરો કહેઃ “મા ! પાણી પા ને?”
“ઊભો રહે; ધાડ શી આવી છે?”
“મા! પાણી આપ ને?”
“લઈ લે ને; તારા હાથપગ ભાંગી ગયા છે?”
છોકરો કહે: “ત્યારે હું તો મારે આ ચાલ્યો. તળાવે જઈને પાણી પીશ.”
છોકરો ચાલી નીકળ્યો.
મા કહે : “એ રોયા ! પાછો વળ, પાછો વળ! આ મારું કહેવું નથી માનતો તે મરી જવો છે.”
છોકરાને તો મગર જોવી હતી. કાંઠે જઈને પાણી પીવા જાય ત્યાં તો મગરે બહાર નીકળીને એનો પગ પકડ્યો. છોકરાના શા ભાર ? મગર તો છોકરાને ગળી ગઈ.
મા તો દૂરથી જોઈ રહી. પણ મગર રહે ત્યાં જાય શી રીતે ?
એ તો રોવા ને કકળવા લાગી. આડોશીપાડોથી ભેગાં થયાં. બધાં કહે : “ના નો’તી પાડવી ? ત્યાં શું દાટ્યું હતું તે જવા દીધો?”
