આ તે શી માથાફોડ !/૧૩. સંધ્યા ટાણે

વિકિસ્રોતમાંથી
Jump to navigation Jump to search
Padlock-red.svg
આ કૃતિ/પૃષ્ઠની ભૂલશુદ્ધિ પૂર્ણ થતા આ પૃષ્ઠના લેખનને સુરક્ષિત કરી દેવામાં આવ્યું છે. આ પૃષ્ઠ પર પ્રબંધક સિવાય અન્ય સભ્યો ફેરફાર કરી શકશે નહીં. જો આપ આમાં કોઈ સુધારો સૂચવવા માંગો તો ચર્ચાના પાના પર આપની ટિપ્પણી મૂકશો.
← ૧૨. બે રીતો આ તે શી માથાફોડ !
૧૩. સંધ્યા ટાણે
ગિજુભાઈ બધેકા
૧૪. વરસાદનો આનંદ →


બાપા ગામમાંથી આવે છે. નાનાં બાળકો તેની ફરતાં વીંટળાઈ વળે છે.

"બાપા, શું લાવ્યા? બાપા, શેરડી તો લાવ્યા છો ને ? બાપા, મારા સારુ ગરિયો લાવ્યા કે ?"

બાપા છત્રી-જોડા કોરે મૂકી પાઘડી ઉતારી ખેસને છેડે બાંધેલું પોટકું છોડે છે. જમરૂખ ખાતાં ખાતાં છોકરાંનાં મોં મલકાય છે. નાનો રમુ ગરિયો લઈ રમવા દોડ્યો જાય છે. મોટો વિનુ નવી બાળપોથી ઝટપટ ઉઘાડી વાંચવા બેસે છે ને નાની બેન બાપાએ આણેલી ચોળી બાને બતાવવા રસોડામાં દોડે છે.

વાળુપાણી થયા પછી બા કહે છે: "ચાલો એલાં, વાર્તા કહીએ."

નાની બેન વચ્ચે બેસે છે; બીજાં બધાં ફરતાં બેસે છે. બા વાર્તા શરૂ કરે છે :-

"એક હતો રાજા,
રોટલા તાજા,
ઘી થોડું,
માટલી ફોડું."

બધાં ખડખડ હસી પડે છે.

રસીલા કહે છે: "બા ! ઓલી 'કીસ્કી ડોશી'ની વાર્તા કહોને ?"

બા ધીરેથી વાર્તા ઉપાડે છે :-

"એક હતી ડોશી."

બધાં ઘડીકમાં ચૂપચાપ; બાની સામે બધાં એકીટસે જોઈ રહ્યાં છે. કોઈને મટકું ય મારવું ગમતું નથી. ડોશીનું શું થયું તે સૌ વિચાર કરે છે ત્ત્યાં તો ડોશી ઢમ કરીને અવાજ કરી રાખ ઉડાડી ભાગે છે, ને છોકરાં બધાં ખડખડાટ હસી પડે છે. માને ખોળે આળોટે છે, ગળે બાઝે છે, ખભે ચડે છે વાર્તાના મીઠા ઘેનમાં બાળકોની આંખો ઘેરાય છે ને એક પછી એક સૌ નિદ્રાને ખોળે ઢળે છે. ઊંઘતા ચહેરાઓ ઉપર પેલી વાર્તાની ગમ્મતના નિશાનો ચોખ્ખેચોખ્ખાં નજરે પડે છે.