ગુજરાતની ગઝલો/નાદાન બુલબુલ

વિકિસ્રોતમાંથી
Jump to navigation Jump to search
← સલામતી ગુજરાતની ગઝલો
નાદાન બુલબુલ
[[સર્જક:|]]
૧૯૪૩
માયાનો પ્રેમરૂપે બ્રહ્મભાવ →


[ ૨૯ ]

૧૧ : નાદાન બુલબુલ


ઊડો નાદાન મન બુલબુલ, રહો ગુલઝારમાં ના ના;
વફાઈ એક પણ ગુલની, દીઠી ભર પ્યારમાં ના ના.

સુણાવ ગાનની તાનો, જઈને દ્વાર દર્દીને;
અરે બેદર્દીના દર્દ, રહો દરકારમાં ના ના.

રહો જ્યાં ચંગ ને ઉપંગ, વીણા નાદ વાજે છે;
ઘડી આ બેવફાઈના રહો દરબારમાં ના ના.

કદાપિ રાતભર રો તું, સહી શરદી ગરીબીથી;
પરંતુ બોલ એ પ્યારે, જુલમગારે દીધો ના ના.

[ ૩૦ ]

સુકાશે તાહરું ગુલઝાર, પણ જો ગ્રીષ્મ આવે છે;
પ્રજળશે વિશ્વ વહિનથી રહે તુજ પાંખડી ના ના.

સુકોમળ પાંદડી ઉપર, ઊના અગ્નિ થકી તારાં;
અરે અફસોસ આંસુએ, અસર કાંઈ કરી ના ના.

અબોલા પ્રીતમે તારી, દશા કેવી કરી ભારી !
કરુણાથી રડી ગાતાં, નજર કાંઈ કરી ના ના.

પૂજારી થઈ ચઢ્યો દ્વારે, અરે તે દ્વારમાં તારી;
કતલ કરતાં ખરે ! પ્યારે, કસર કાંઈ કરી ના ના.

નથી અડકાતું ચૂંટાતું, ફરે ફેરા તું પછવાડે;
ગરીબીની ગુમાનીએ, ગરજ કાંઈ ધરી ના ના.

અરે એ પ્રીતમાં આખર, ન પ્રીતમ પ્રેમી પરખાશે;
જશે ગુલબંધ વન થાશે, ગુજર અંદર થશે ના ના.

રુવે તું રાનમાં જ્યારે, હસે ત્યારે ગુમાની ગુલ;
અરે! એને દિલે દૈવે, દયા પેદા કરી ના ના.

સુગંધી વાસમાં ઉદાર, મફત છે જન્મથી તેમાં;
ન બાકી બોલની રાખી, કૃપણતામાં જરા ના ના.

વિધિના ઊલટા અંકો, સુવર્ણે ક્યાં થકી સુરભી !
તને કોમળ અહો મન કેરી, કોમળતા કરી ના ના.

વળી જો એ સવારે સર્વ, અંગે અંગ ખિલવીને;
જઈ ઠરશે બીજે હાથે, વફાઈ કંઈ ધરી ના ના.

બળાપા બાલનાથી રાતભર રાકાપતિ દાઝયો;
સમુદ્ર જઈ પડ્યો શીતળ થવા, શાન્તિ રહી ના ના.