પૃષ્ઠ:Angadvishti.pdf/૧૪

વિકિસ્રોતમાંથી
Jump to navigation Jump to search
આ પાનાનું પ્રુફરીડિંગ થઈ ગયું છે


<poem>

છપ્પા હાલક હુલક ત્રાસ, પડ્યો ડોઢી ને ડેઢી; બૂંબારવ ચોપાસ, વિકટ વાટો જ્યાં ઢેડી; પ્રાજે કીધા પ્રતિહાર, દ્વાર ઉઘાડી ધાયો; પાંત્રીશ શીશ કરમાંય, અતિ અહંકારી આયો; તે જોદ્ધા સહુ જોઇ રહ્યા, કર ઊંચો કો નવ થયો; સામળ કહે સેવક રામનો, તે ધાહડ મલ ઘરમાં ગયો. ૯૨ ધાયો અંગદ ધીર, નીર ઉતાર્યા નરનાં; દેવટ કીધો દરબર, વખાણ શાં કહું વાનરનાં; પુરમાં પડ્યો પુકાર, છે કે હિમ્મત છુટાણી; વાયે ચાલી વાત, લંક બાધી લુંટાણી; ત્યાં ખલક બાધિ ખળભળી, નાસવા લાગી નારિયો; કોઇ ઉંચી ચઢે અટારિયે, બંધ કરે કોઇ બારિયો. ૯૩ લપેટી વાટે લાખ, ઝપેટી કીધો જોયો; અટપટી કરતો આળ, ટેક દેખાડ્યો તોરો; કરતો હૂકાહૂક, ઊડતો એ આકાશે; કુદતો કરતો પ્રહાર, વખાણ ઘણેરાં વાસે; પ્રતિહારને મારી પરવર્યો, ઘાટ ઘણા જણનો ઘડ્યો; પછી રાવ થઈ ત્યાં રાવલે, રાવણ પણ રોષે ચઢ્યો. ૯૪ ગઢલંકા ઘેર ઘેર, વાત વાયુવત વાધી; ચઢ્યું રામનું સેન, લંક લૂંટાણી બાધી; કહે માર્યો કુંભકર્ણ, કહે રાવણ રણ રોળ્યો; કહે ઇંદ્રજિત અજિત તે ચાંચડવત ચોળ્યો; ગુલબાન ઘણું ગલિ કુંચિએ, લાખ કરોડ લોક લહ્યો; કહે રુઠ્યો રામ રાવણપરે, ઉલ્કાપાત એવો થયો. ૯૫ દેશ બધે ડમડોલ, થયો લંકા ગુણ ગામે; લૂટ્યા મહીપના મહેલ, કીધી અસ્વારી રામે; માથે લીધી મોટ, રૈયત નાઠી દશ દેશે; બહાંયે લીધાં બાળ, કામિની છૂટે કેશે; કહે ફટ ફટરે તું રાવણા, સતિ સીતા શાને હરી; સામળનો સ્વામી કોપિયો, કનકલંક લોહની કરી. ૯૬