પડતાં આથડતાં જેમતેમ કરીને ગાડી પાસે પહોંચ્યા પછી વાસીલી ગાડી પકડીને ઘણીવાર હાલ્યાચાલ્યા વિના ઊભો રહ્યો, ને પોતે શાન્ત પડવા ને હાંફ ઉતારવાનો પ્રયત્ન કરવા લાગ્યો. નીકીટા તેની અગાઉની જગાએ નહોતો. ગાડીમાં કશુંક પડ્યું હતું, ને તેના પર બરફ જામ્યો હતો. વાસીલીએ માન્યું કે એ નીકીટા જ હોવો જોઇએ. તેના મનમાંથી બીક સાવ નીકળી ગઇ હતી. તેને હવે બીક રહી હોય તો તે એટલી જ કે તે ઘોડા પર બેઠેલો હતો ને ખાસ કરીને ખાઇમાં એકલો પડી ગયેલો ત્યારે તેને ભયંકર બીક લાગેલી ને થથરાટ છૂટેલો એવું રખે ફરી થવા પામે. એ બીક તેણે ગમે તે ભોગે ટાળ્યે છૂટકો હતો. એ ટાળવા માટે તેણે કંઇક કરવું રહ્યું — શરીર ને મનને કશાં કામમાં પરોવવાં રહ્યાં. સહુથી પહેલું કામ તો તેણે એ કર્યું કે પવન આવતો હતો તે તરફ પીઠ ફેરવી ને ઉપલા મોટા ડગલાનાં બટન ખોલી નાખ્યાં. પછી હાંફ જ્યારે સહેજ ઊતરી ગઇ એટલે, તેણે બૂટમાંથી ને ડાબા મોજામાંથી બરફ ખંખેરી નાખ્યો (જમણા હાથનુ મોજું ખોવાઇ ગયેલું તે જડવાની આશા નહોતી, ને અત્યારે તો તે ક્યાંક એકાદ ફૂટ જાડા બરફના થર નીચે પડ્યું હશે). પછી, ખેડૂતો પાસેથી અનાજ ખરીદવા ને દુકાન છોડીને જતો ત્યારે કરવાનો તેનો રિવાજ હતો તેમ, તેણે કમરપટો નીચે ઉતાર્યો, તેને સખત બાંધ્યો, ને કામ માટે તૈયાર થઈને ઊભો. સૌથી પહેલું તો ઘોડાનો પગ લગામમાં અટવાઇ ગયેલો તે છોવડવાનું તેને સૂઝ્યું. એ કર્યા પછી, તે પહેલાં ગાડીના આગલા ભાગમાં જે લોઢાને ખીલે તેને અગાઉ બાંધેલો તે જ ખીલે ફરી બાંધી દીધો. એટલું કરીને તે ઘોડાના પાછલા ભાગની આસપાસ ફરી તંગ અને ડલ્લી સરખાં કરવાને તેને શરીરે ઓછાડ ઓઢાડવા જતો હતો. પણ એ જ પળે તેણે જોયું કે ગાડીમાં
