લક્ષ્મીદાસભાઈનો સાંજનો જમવાનો વખત સૌથી છેલ્લો અને મોડો રહેતો. સાંજે પણ રસોઈ ઢાંકી રાખવી પડતી. નાનાં છોકરાને ઊંઘ આવતી હોય ને મોટાંઓને ભૂખ લાગી હોય એટલે ઘરમાં રસોઈ તો વહેલી થઈ જતી.
આ પ્રમાણે લક્ષ્મીદાસભાઈનો દૈનિક કાર્યક્રમ હતો.
પણ લક્ષ્મીદાસભાઈ રવિવાર પાળતા; તે દિવસે સાંજે દવાખાનું બંધ રાખતા, ને ક્લબમાં પણ ન જતા. પણ બાળકોને તથા કુટુંબને લઈ ઘણું ખરું ફરવા જતા, અથવા ઘરમાં કંઈ કંઈ જાતની ગમ્મતો રમતો ચલાવતા.
ઘરમાં સૌથી નાનો રસિક હતો. લક્ષ્મીદાસને તે બહુ વહાલો હતો. લક્ષ્મીદાસ રાત્રે આવે ત્યારે તે સૂતો હોય અને જાય ત્યારે પણ ઊંઘતો હોય; એટલે લક્ષ્મીદાસ તેના પર હંમેશ હાથ ફેરવે, તેને બચી લે, તેની કાલીઘેલી વાતો તેની બા પાસેથી સાંભળી સંતોષ લે. બીજા નાનાંમોટાં છોકરાં તો કોઈ કોઈ સવારે વહેલાં ઊઠે, કોઈ કોઈ મોડાં સૂએ એટલે લક્ષ્મીદાસની સાથે વાતો કરવાનું, ગમ્મત કરવાનું તેમને મળતું. લક્ષ્મીદાસ ખરેખરા આનંદી સ્વભાવના હતા; ઘરમાં આવતા ત્યારે તો દવાખાનું અને પ્રેક્ટીસ, બધું ભૂલી જતા.
રવિવારની સાંજ હતી. અગાશીમાં બેઠાં બેઠાં સૌ ગમ્મત કરતાં હતાં. નાનો રસિક પણ લક્ષ્મીદાસના ખોળામાં બેઠો હતો. તેને ત્રણ વર્ષ થયાં હતાં. તે ઘણો ચાલાક હતો; બહુ બોલકો હતા. મોન્ટીસોરી શાળામાં તેની મોટી બેન સાથે કજિયા કરીને રોજ જતો, ને ત્યાંના શિક્ષકોને પણ પ્રિય થઈ પડ્યો હતો.
રમતાં રમતાં બાપાની દાઢીએ હાથ ફેરવી રસિકે લક્ષ્મીદાસને પૂછ્યું : “લખુભાઈ ! તમે કોઈક કોઈક વાર જ
