ચંપક કહે : “રામજીને કહેવા ગયો હતો કે સાંજે ઘેર આવીને જાદુના ખેલ કરે.”
રેવાબેન તાડૂક્યાં: “તે અત્યારમાંથી ત્યાં શું કહેવું’તું ? બપોર આખી નો’તી પડી?”
ચંપક કહે: “પણ બા......”
“જા, જા, ઘરમાં પગ જ ટકતો નથી !”
ચંપક કહે : “પણ બા... ...”
રેવાબેન કહે : “લે હવે ઝટઝટ કપડાં સંકેલી નાખ. જો પણે બધું એવું ને એવું પડ્યું ! ને આ તારો ઢંગ તો જો, હજી નાયો પણ નથી ?”
ચંપકનું મોં ચડ્યું; તે કામ કરવા લાગ્યો.
કીકો રડતો હતો; જીવી મોં મચકોડીને ચોખા વીણતી હતી; ચંપકનું ટીચકું ચડેલું હતું; રેવાબેનનુ માથું ગરમ થઈ ગયું હતું.
ઘડિયાળમાં સાડાદશનો ટકારો થયો.
હજી મણિલાલ આવ્યા ન હતા. રેવાબેન તલપાપડ થતાં હતાં, પપડતાં હતાં: “ક્યારે શાક આવશે, ક્યારે રવો આવશે ને ક્યારે બધું થશે ? બે વાગે તો રુક્ષ્મિણીબેનને ત્યાં જવું છે! એમની ટેવ તો એની એ રહી! મળ્યા હશે કોઈ ભાઇબંધ એટલે બેઠા હશે વાતો હાંકવા !”
ત્યાં જોડા ખખડ્યા અને મણિલાલે હસતા અવાજે કહ્યું : “કાં કીકા, જીવી. ચંપક ! તૈયાર થવા માંડ્યાં છો ને? કાં, રસોઈ કેટલે પહોંચી ?”
રેવાબેનનાં ભવાં ચડ્યાં. ચિડાઈને તાડૂક્યાં : “તૈયાર તો બધાં ક્યાંથી થતાં હતાં? આ જમુડો ને તમારો કીકો ને
