રડતી રડતી ચંદ્રા બા પાસે આવીને કહે : “કનુ પાસેથી કાતર અપાવી દે.”
ચંદ્રા નાની હતી; કનુ મોટી હતી. કનુ કાતરથી કાગળ કોરતી હતી. ચંદ્રાને એની જેમ કરવું હતું.
બાએ ઘાંટો પાડી કહ્યું : “એ કનુ ! આપી દે એને કાતર !”
“બા મારે કોતરવું છે; મારે ભાત પાડવી છે.”
બા કહે : “પણ, આ ચંદ્રા રોવે છે એ જોતી નથી ? આવડી મોટી થઇ પણ નાની બે’નને રોવરાવતાં શરમ નથી આવતી ?”
કનુને કાતર આપી દેવી પડે છે. ચંદ્રા કાગળ લઇ કાપવા બેસે છે.
કનુ ચિત્ર કાઢે છે; વોટરકલરની પેટી અને પીંછી સામે પડેલાં છે. ચંદ્રા કનુ પાસે જઈ બેસે છે ને કહે છે : “મને પીંછી આપ.”
કનુ કહે : “હું નહિ આપું. મારે ચિત્ર કાઢવાં છે. તને પેટી વાપરતાં ન આવડે.”
ચંદ્રા કહે : “હું બાને કહીને તારી પાસેથી લેવરાવીશ. ન આપ તો બાને કહું. જોજે, બા ન અપાવે તો !”
ચંદ્રા બાને કહે છે : “બા ! મને કનુ પાસેથી પેટી ને પીંછી અપાવ ને ? મારે ચીતર કાઢવાં છે.”
બા કહે : “તારે ચીતર ન હોય; તું નાની છો.”
