વિના ચાલે નહિ, હું કરી દઉં તો જ ચંપા રાજી ને મારા પર જ આધાર, એ સારું નહિ.”
કેળાં આવ્યાં. ચંપા કહે : “મા ! મારે બે જોશે મારે બે... મારે બે!”
સૌને એક એક મૂક્યું હતું.
બા કહે : “એ તો સૌને સરખાં જ હોય.”
ચંંપા કહે: “ ત્યરે તારું કેળું હું ખાઇશ”
બાએ જરા કડકાઈથી કહ્યું : “એમ ન થાય; તારું તારે ખાવું ને મારુંં મારે ખાવું.”
“એં....એમ કાંઈ હોય ? મારે તો બે કેળાં ખાવાં છે. નહિ આપ તો તારું ઉપાડી લઇશ ને ખાઈશ.”
ચંપાએ કેળું ઉપાડ્યું, પણ શામજીભાઇએ બીજું મંગાવ્યું ને ચંપાને બે કેળાં મળી ગયાં.
પણ ચંપાની બા તો ખૂબ શરમાયાં; મનમાં લાજી મર્યાં !
પેલાં છોકરાં તો શાંતિથી બેઠાં બેઠાં વાતો કરતાં હતાં; ઝીણું ઝીણુંં હસતાં હતાં; જે આવતું હતું તે ગોઠવીને મૂકતાં હતાં.
જમવા લાગ્યાં એટલે ચંપા કહે : “આ તો મને તીખું લાગે છે; તું લઈ લે.”
બા કહે : “તું તારા ભાણામાં જ રહેવા દે.”
“પણ મને એ ન ગમે, તું લઈ લે, નીકર પછી હેઠે નાખીશ.”
