રોમરોમ જેના ક્રોધથી સળગી રહ્યો હતો તે પિતાને કહી રહી, ‘બાળક જન્મશે તેને તેનો બાપ સંભાળશે. હું તો તેના બાપને સુપ્રત કરીને પછી ભૂલી જઈશ. તેને કદી યાદ પણ નહિ કરું.’
બાપ પણ હવે પરિસ્થિતિ થાળે પાડવા માંગતો હતો. તેણે તેની જમાતમાં મત્સ્યગંધાના આ પાપાચારની વાત જાહેર ન થાય તે માટે જરૂરી તમામ તકેદારી રાખતા મત્સ્યગંધાને કહ્યું, ‘હવે તું બહાર નીકળતી નહિ, હોડી પર હું જઈશ.’
‘પણ તમારી તબિયત બગડશે તો?’
‘બગડશે તો ભલે બગડે, પણ હવે તને બહાર જવા દેવાય તેમ નથી.’ બોલતાં બોલતાં બાપ દ્રવી ઊઠ્યો. તે ખિન્ન સ્વરે બોલ્યો, ‘તારી મા મૂઈ આ બધું મારે માટે મૂકતી ગઈ.’ ને તેણે પોતાના કપોલપ્રદેશ પર હાથ ઠોકતાં સક્રોધ હૈયાવરાળ ઠાલવી, ‘હવે મારે જ દેખવાનું ને સતત દાઝતા રહેવાનું.’
મત્સ્યગંધા પણ તેના પગલા વિષે પ્રસ્તાવો કરતી હતી. તેણે ઋષિના બાહુપાશમાં જકડાઈ જવાનો આનંદોલ્લાસ માણતા પહેલાં તેના ભાવિ વિષે વિચારવું જોઈતું હતું. ઋષિ સમક્ષ દરખાસ્ત મૂકવી જોઈતી હતી. પણ મૂઈ તું જ ભાન ભૂલી હતી ને? ઋષિએ તેના બે હાથ લાંબા કર્યા એટલે તું પણ કેવી ઘેલી બનીને દોડતી તેના બાહુપાશમાં જકડાઈ ગઈ હતી ?
હવે હું તેને બરાબરનો પાઠ ભણાવીશ. ભલે થોડા મહિના તે પોતાની પ્રતિષ્ઠા સલામત રાખે. પણ પછી તેને જ ભારે પડશે. મત્સ્યગંધાએ મનોમન નિશ્ચય કર્યો હતો.
સમય જતાં મત્સ્યગંધા બાળકની માતા બનીને તરત જ બાળક સાથે તે ઋષિના આશ્રમમાં પહોંચી ત્યારે ઋષિ ફરીથી તપ કરવા તૈયાર થતા હતા. બધો વખત ભૂતકાળને ભૂલીને પોતે તપસ્વી બનવા પ્રયત્ન કરતા હતા.
એમ તો વિશ્વામિત્ર પણ ક્યાં મેનકાના મેાહમાં પડ્યા ન
