છું. જો દુર્યોધન અમારે માથે યુદ્ધ ઠોકી બેસાડવા માંગતો જ હોય તો અમે પણ ક્ષત્રિયો છીએ. પાંડુના પુત્રો છીએ.’
પિતામહ યુધિષ્ઠિર સામે નિગાહ માંડી રહ્યા તેમના દિલમાં યુધિષ્ઠિરની દલીલ આનંદ જગાડતી હતી. યુધિષ્ઠિરના નિર્ણયને ચકાસી જોવાના ઈરાદે પ્રશ્ન કર્યો.
‘તમે જાણો છો યુધિષ્ઠિર, દ્રોણ જેવા સમર્થ યોદ્ધાઓ દુર્યોધનના પડખે ઊભા હશે!’
‘જાણું છું પિતામહ, પણ હક્કની પ્રાપ્તિ માટે ન્યાયને ખાતર યુદ્ધ કરવું એ અનિવાર્ય ધર્મ છે. તેમાં જય-પરાજયનો કોઈ પ્રશ્ન મહત્ત્વનો નથી.’
‘શાબાશ !’ યુધિષ્ઠિરની પીઠ થાબડતાં પિતામહનો હર્ષોલ્લાસ ઊછળી પડ્યો.
‘છતાં આપની સૂચના પ્રમાણે શ્રીકૃષ્ણને અમારા દૂત તરીકે મોકલવાની મારી ઇચ્છા છે. બને ત્યાં સુધી ભાઈઓ સામે શસ્ત્રો ઉઠાવવાની મારી ને મા કુંતીની ઇચ્છા નથી. મા કુંતી પોતે ધૃતરાષ્ટ્ર સમક્ષ જવા ઉત્સુક છે. પાંડુની પત્ની ને પાંડવોની માતા ધૃતરાષ્ટ્ર સમક્ષ ખોળો પાથરવા જાય તો અમારા ક્ષાત્રત્વને લાંછન લાગે.’
‘સાચી વાત છે, યુધિષ્ઠિર.’ પિતામહ યુધિષ્ઠિરની દલીલ સાથે સહમત થતાં બોલ્યા, ‘કુંતીએ દયા માંગવા જવાની જરૂર શી છે? પાંડવો જેવા ધર્મનિષ્ઠ બળવાન સંતાનોને તેમના હક્ક માટે જરૂર પડ્યે યુદ્ધ માટે તેમણે ઉત્તેજવા જોઈએ.’
યુધિષ્ઠિરની વિદાય પછી પિતામહ કૃષ્ણના આગમનની પ્રતિક્ષા કરતા હતા. તેમના દિલમાં વિશ્વાસ જાગતો હતો. શ્રીકૃષ્ણની દરમ્યાનગીરીની સફળતા વિષે તેઓ ભારે આશાવાદી હતા ને સાથે જ કુરુવંશની સલામતી વિષેનો વિશ્વાસ પણ વધી પડ્યો હતો.
હવે શ્રીકૃષ્ણ પાંડવો વતી ન્યાય માંગવા હસ્તિનાપુર આવી રહ્યાની જાણ થતાં ધૃતરાષ્ટ્રે દુર્યોધનને સમજાવવાનો પ્રયત્ન કરતાં
