સિંધુડો/છેલ્લી પ્રાર્થના

વિકિસ્રોતમાંથી
Jump to navigation Jump to search
Padlock-red.svg
આ કૃતિ/પૃષ્ઠની ભૂલશુદ્ધિ પૂર્ણ થતા આ પૃષ્ઠના લેખનને સુરક્ષિત કરી દેવામાં આવ્યું છે. આ પૃષ્ઠ પર પ્રબંધક સિવાય અન્ય સભ્યો ફેરફાર કરી શકશે નહીં. જો આપ આમાં કોઈ સુધારો સૂચવવા માંગો તો ચર્ચાના પાના પર આપની ટિપ્પણી મૂકશો.
← ઊઠો સિંધુડો
છેલ્લી પ્રાર્થના
ઝવેરચંદ મેઘાણી
કસુંબીનો રંગ →


<poem>

હજારો વર્ષની જૂની અમારી વેદનાઓ; કલેજાં ચીરતી કંપાવતી અમ ભયકથાઓ; મરેલાંનાં રુધિર ને જીવતાંનાં આંસુડાંઓ; સમર્પણ એ સહુ તારે કદમ,પ્યારા પ્રભુ ઓ!

અમારા યજ્ઞનો છેલ્લો બલિ: આમીન કે’જે! ગુમાવેલી અમે સ્વાધીનતા તું ફેર દેજે! વધારે મૂલ લેવાં હોય તોયે માગી લેજે! અમારા આખરી સંગ્રામમાં સાથે જ રે’જે!

પ્રભુજી! પેખજો આ છે અમારું યુદ્ધ છેલ્લું; બતાવો હોય જો કારણ અમારું લેશ મેલું - અમારાં આંસુડાં ને લોહીની ધારે ધુએલું! દુવા માગી રહ્યું,જો, સૈન્ય અમ તત્પર ઊભેલું!

નથી જાણ્યું અમારે પંથ શી આફત ખડી છે; ખબર છે આટલી કે માતની હાકલ પડી છે; જીવે મા માવડી એ કાજ મરવાની ઘડી છે: ફિકર શી જ્યાં લગી તારી અમો પર આંખડી છે?;

જુઓ આ, તાત! ખુલ્લાં મૂકિયાં અંતર અમારાં, જુઓ, હર જખ્મથી ઝરતી હજારો રક્તધારા, જુઓ, છાના જલે અન્યાયના અગ્નિ-ધખારા: સમર્પણ હો, સમર્પણ હો તને એ સર્વ, પ્યારા!

ભલે હો રાત કાળી - આપ દીવો લૈ ઊભા જો! ભલે રણમાં પથારી-આપ છેલ્લાં નીર પાજો! લડન્તાને મહા રણખંજરીના ઘોષ ગાજો! મરન્તાને મધુરી બંસરીના સૂર વાજો!

તૂટે છે આભઊંચા આપણા આશા-મિનારા, હજારો ભય તણી ભૂતાવળો કરતી હુંકારા, સમર્પણની છતાં વહેશે સદા અણખૂટ ધારા. મળે નવ માવડીને જ્યાં લગી મુક્તિ-કિનારા.

[૧૯૩૦. સત્યાગ્રહના પ્રથમ સંગ્રામમાં પાયા વગરના આરોપસર મુકદમો ચાલેલો ત્યારે ધંધુકા ખાતેની અદાલતમાં ગાયેલું તે.]

-૦-