એકતારો/તેં જુદાઈ દીધી તો ભલે જ દીધી

વિકિસ્રોતમાંથી
Jump to navigation Jump to search
← આ એક જાનવર ને વિદવાન બીજો એકતારો
તેં જુદાઈ દીધી તો ભલે જ દીધી
ઝવેરચંદ મેઘાણી
હળવાં હળવાં લોચન ખોલો →


[ ૧૦૧ ]


જુદાઈના જંગલમાંથી
O
[ રેખતાની લઢણમાં ]

તેં જુદાઈ દીધી તો ભલે જ દીધી
મને ફેર મેળાપ કરાવીશ મા !
ને વિદાય દીધી તો ભલે જ દીધી
મને ફેર એ દ્વાર દેખાડીશ ના !



મનમેળ તૂટ્યા તે તૂટ્યા જ રહો
એનાં સીવણ સાંધણ હોય નહિ,
ઉર–-આરસીના ટુકડા જ રહો,
એના રેવણનો રસ હોય નહિ'
ભર્યા ભાણેથી એક જાકાર કહો,
પછી કોળીડે સ્વાદ કો' હોય નહિ,
ફિટકાર દઈ ખમકાર કહો,
રણકાર એને હૈયે હોય નહિ.

[ ૧૦૨ ]
૩.


ધર્યો હાથ તે વાર તાળી ન દીધી
પછી તાળી સો વાર દીધી ન દીધી,
‘ચલો સાથ’ વદી જુદી વાટ લીધી
પછી વાટ ચિતાની લીધી ન લીધી;
પીવા અંજલિ એક જો જીવ ડર્યો
પછી હેલ્યની હેલ્ય પીધી ન પીધી,
પેલી રાત દો બાત મીઠી ન કીધી,
પછી લાવન લાખ કીધી ન કીધી.



કરૂં આાશ કેની ? નવરાશ કોને ?
ઊંચે શ્વાસ આ આલમ ધાઈ રહી,
વેરૂં ફૂલ નિસાસાનાં ઘાટ કિયે ?
આંહીં છાતીએ છાતી ભીંસાઈ રહી;
અહીં ઝાંઝરના ઝણકાર પગે પગ,
પાની હીના-રંગ છાઈ રહી,
મારાં ફૂલ નિસાસે બફાઈ રિયાં
અડવા પગ કયાંય દેખાય નહિ.

[ ૧૦૩ ]
૫.


અડવે પગ આવ ચલી, શરમા નહિ,
મેંદી પીસી મેં કટોરા ભર્યા,
ઘનઘોર નિરાશાનાં મોતીને ઘૂંટીને
શીતળ મેં સુરમા સંઘર્યા;
બીજાં કાજળ હોય બજારૂ જો નેનોમાં
ધોઈ લે, આ દિલ–હોજ ભર્યા;
બીજી લાલી જો હોય લગી પગપાનીએ
નાખ લુછી, આ લે ઠીકરડાં,

૬.


કવિ કૂડ કહે, કદી માનીશ ના,
એને ગામ ગુલાબોની બાગ નથી;
એના બોલની ડોલરમાળ તણા
એના આાંગણમાં જ સોહાગ નથી;
એના કોકિલ–કંઠ કુહાવનહાર કો
સાખભર્યા ત્યાં ન અંબ લચે,
એની ભોમ ને વ્યોમ વચ્ચે રજ–ડમ્મર
મોત તણા તાતા થંભ રચે.