કલાપીનો કેકારવ/બે કળી

વિકિસ્રોતમાંથી
Jump to navigation Jump to search
Padlock-red.svg
આ કૃતિ/પૃષ્ઠની ભૂલશુદ્ધિ પૂર્ણ થતા આ પૃષ્ઠના લેખનને સુરક્ષિત કરી દેવામાં આવ્યું છે. આ પૃષ્ઠ પર પ્રબંધક સિવાય અન્ય સભ્યો ફેરફાર કરી શકશે નહીં. જો આપ આમાં કોઈ સુધારો સૂચવવા માંગો તો ચર્ચાના પાના પર આપની ટિપ્પણી મૂકશો.
← એ રસીલું કલાપીનો કેકારવ
બે કળી
કલાપી
દૂર છે સારુ →


<poem> પ્રિયે ! તે ગ્રીષ્મ તણી હતી લ્હાય ! આપણે ફરતાં કુંજની મ્હાંય; ફૂલો સહુ નિદ્રામાં પોઢેલ, ઢળી'તી શાંત શ્વાસમાં વેલ; નમ્યાં'તાં વૃક્ષ વૃક્ષનાં અંગ, હતી ના મ્હેક, હતો ના ગંધ.

ત્યાં કળી કો ખીલતી હતી રમતી વાયુ સાથ, 'ચૂંટી લે ભોકતા ! મને' એ લવતી'તી વાત.

ભરેલો હજુય હતો મકરન્દ, થયો ના હતો ભ્રમરનો સંગ; હતી તેમાં શી રસિક સુવાસ ! જવાનું મને ગમ્યું તે પાસ. ચૂંટી તે ત્હેં દીધી ઝટ મ્હને, કર્યું મેં ચુંબન કેવું ત્હને !

ઉન્હી લૂ ઊડી ગઈ! શીત થયાં સહુ અંગ; આભારી મુજ નેત્રમાં નવો ભરાયો રંગ.

પ્રિયે ! તો મૃદુ મુખકળી એ આજ ડરે તું કેમ આપવા કાજ ? દહે લૂ ગ્રીષ્મઝિન્દગી તણી, ઔષધિ નહીં વિના એ કળી . પ્રેમમાં સદા બધું અર્પાય: અર્પતાં પ્રેમ કેમ વિલાય ? શ્વાસ જે આખર અર્પું તને!

ભૂલું ક્યમ તુજને, પ્રિયે ! કળીનો લઈ પરાગ ? આભારી બનશે દગો! બૂઝાશે ઉઅર આગ !

ઉઠે છોને એ મીઠો ભાવ, હ્રદય છોને લે મીઠા લ્હાવ ! કળી તું જો નવ દેશે આજ, મને પ્રભુ માળી દેશે કાલ; દિવસ જતાં શી લાગે વાર ? કરી કાં નવ લે તું ઉપકાર ? જીવનની સાર્થક ક્ષણ પણ એક, પ્રેમમાં ઘટે ન લુંટી છેક.

માળી દે ફૂલ તે લઈ ગાય ન કો ઉપકાર ! પ્રિય કરથી કંઈ પામતાં વહે હર્ષની ધાર !

પ્રિયે ! તો અર્પ અર્પ તું તું જ ! પડું છો પુષ્પપાંખમાં હું ય !

                                   ૨૯-૬-૧૮૯૭
                *

<poem>