કલાપીનો કેકારવ/મ્હારો ખજાનો

વિકિસ્રોતમાંથી
Jump to navigation Jump to search
← જીવનહાનિ ચોવીશ વર્ષ કલાપીનો કેકારવ
મ્હારો ખજાનો
કલાપી
વ્હાલાં →


મ્હારો ખજાનો

જેણે ખજાનો જ્યાં કર્યો તેનું જિગર ત્યાં ત્યાં નકી;
જેનું જિગર જ્યાં જ્યાં ઠર્યું તેની ઠરી ત્યાં ઝિન્દગી !

હાવાં મોતની એ મહફિલે,
ચાવી ખજાનાની રહે !
મહેતલ નકાં પૂરી બને ?
શું એ જ માંગે આંખડી !

આ ચશ્મની દૂરબીનને
શું રૂપ તે મોતે હસે !
ક્યાં એ સનમ ! ક્યાં મોત એ !
પલટ્યો ખજાનો શું બની?

ના ના ફુલોવાળી સનમ !
ના ઇશ્કના હાથે દફન !
આકાશનું હોજો કફન !
મુજ ત્યાં જિગર ત્યાં ઝિન્દગી !

માશૂક પ્યારી સર્વને !
આ મોત તો કૈં ના ગમે !
મ્હારા જિગરને જે દમે !
તે મોત માશૂક છે ઠરી !

એથી સનમ બ્હીતી હતી !
એ દૂર : હું રાજી નકી !
પાસે હવે લાવ્યે ખુશી !
આશા એ હમારી ઈદની !

મ્હારી સનમના ઝુલ્ફની
શાહી હમે જોઈ નહીં !
જોવી સફેદી એ નથી !
લાલી, સફેદી મોતની !

મૂડી હવે જો મોતમાં;
તો ઝેરના પ્યાલા ઘણા
બેભાન જો પીને બન્યા,
તો લ્હેરમાં જાવું પતી !

જે મેઘભીની વાદળી,
માશુકની સાડી બની,
ત્યાં એ છબીએ મોતની,
આજે નઝર આગળ ખડી !

જ્યાં જ્યાં દીદારો માશૂકી :
જ્યાં એ જ ગાલોની સ્મૃતિ :

તે તે ગુલોની એ કલી
ચીંધે મોત સામી આંગળી.

મ્હારો ખજાનો જોઉં હું !
છે પાસ કાં ના લેઉં હું !
માશૂક વરવી કાં ગણું ?
લાગી નઝર તો એ ભણી !

એ રીઝતી કે ખીજતી
ત્હોયે સનમ રૂડી હતી !
શું મોત છે એની છબી !
કેવી શિકલ, રે રે ફરી !

પ્હેલી જઈફી આવતાં
શું એ મુખો આવાં થતાં ?
શું મોતનાં તે મોતમાં ?
તેના બુઢાપા એ વળી !

'રે ! ઓ ! સનમ ! રે ! ઓ ! સનમ !
ત્હારા જભાઓ કર ખતમ !
'દેખાડી ત્હારૂં દે બદન !
તું તું સનમ ! ભૂલું નહીં !'

એ બોલતાં એ શી ફરે !
એ લાલ રંગો શા તરે !
સુન્દર જઈફી તો કરે;
ત્હોયે ન કાં ભેટું હજી !

જે મત્ત તરુઓ મદ ઝરે:
જે કેફમાં વેલી ચડે:
તે આંસુડાં ખારાં બને,
સુરભે ગઈ ! વેલી કહીં ?

જડ વૃક્ષ થઈ એ ઝૂરવું !
શશીહીન વા કુમુદું થવું !
દૃઢ શીદને બનવું કશું !
નકી મોત કોમલ પ્રીતડી !

કે કોઈને શું ના ગમી
આવે સનમ જે આપથી ?
તું ભીખતો તે આ ઉભી !
જા, પુણ્યશાલી ! ભેટની !

દેતો ખજાનાઓ ખુદા,
એ પામતાં તે પાપ શાં !
તું કાલનો થઈ આજ જા !
જા, પુણ્યશાલી ! ભેટની !

૧૯-૫-૯૮