કલ્યાણિકા/જીવનઘાટના ઘા

વિકિસ્રોતમાંથી
Jump to navigation Jump to search
Padlock-red.svg
આ કૃતિ/પૃષ્ઠની ભૂલશુદ્ધિ પૂર્ણ થતા આ પૃષ્ઠના લેખનને સુરક્ષિત કરી દેવામાં આવ્યું છે. આ પૃષ્ઠ પર પ્રબંધક સિવાય અન્ય સભ્યો ફેરફાર કરી શકશે નહીં. જો આપ આમાં કોઈ સુધારો સૂચવવા માંગો તો ચર્ચાના પાના પર આપની ટિપ્પણી મૂકશો.
← વચન કલ્યાણિકા
જીવનઘાટના ઘા
અરદેશર ખબરદાર
અનુભવ →
કવ્વાલી – તાલ દાદરો


<poem> તારા ઘા પર ઘા મને મારી રહ્યા,

પ્રભુ ! તોય તે ઝીલું હું પુષ્પ સામા :

મારો જીવનઘાટ ઉતારી રહ્યા,

પ્રભુ ! કેમ પછી ગણું તે વાસામાં ? – (ધ્રુવ)

મારી મટ્ટી છુંદાઈ પિસાઈ રહી, મારી જીંદગી ઝૂકી ઝુમાઈ રહી, મારી બુદ્ધિ બધી અકળાઈ રહી :

તોય કેમ ચૂકું મુજ વર્ચસમાં ? – તારા૦ ૧

મારું આભ બધું ઘનઘોર થયું, નહીં જ્યોતિનું એક કણું ય રહ્યું, તીણું વીજનું કર્ત્તન જાય દહ્યું :

પ્રભુ ! નીત્ય બળું તુજ આતસમાં ! – તારા૦ ૨

તું જ જાણે એ ઘાટ શો નીકળશે, નવજ્યોતિ એ મટ્ટીમાં શી ભળશે, નવપુષ્પ કશું ઊગીને ફળશે :

પ્રભુ ! હું તો વીંટાયો છું ધુમ્મસમાં ! – તારા૦ ૩

રહી કાનસ તારી ચોમેર ફરી, ઉરલોહનો કાટ જશે ઊતરી, દેશે એ પછી કંચન શુદ્ધા કરી :

પ્રભુ ! શ્રદ્ધા ધરું તુજ પારસમાં ! તારા૦ ૪

તનથી તણખા ઊપડે ઊડતા, મારાં આંતરપુષ્પની કહે ગૂઢતા ; કૈંક જન્મોની એમાં જશે જડતા : પ્રભુ ! વીર અદ્દલ રહું સાહસમાં ! - ૫

તારા ઘા પર ઘા ધમકારી રહ્યા, પ્રભુ ! તોય તે ઝીલું હું પુષ્પ સમા ; મારો જીવનઘાટ મઠારી રહ્યા : પ્રભુ ! લે લે, ઝગાવી ડે ઓજસમાં ! ૬

-૦-